άρθρα

τα άρθρα της κλίκας

Όλοι οι μελετητές του αστικο-λαϊκού τραγουδιού υποστηρίζουν ή παραδέχονται ότι η μελέτη του είδους πρέπει να είναι διεπιστημονική. Να βασίζεται δηλαδή, εκτός από τη Μουσικολογία, τη Φιλολογία, τη Μετρική και τα συναφή και σε όλες τις άλλες επιστήμες που είναι απαραίτητες για την αποτελεσματική πολιορκία και άλωση του κάστρου που λέγεται αστικο-λαϊκό τραγούδι ή ρεμπέτικο και κυρίως στις κοινωνικές επιστήμες.

Σε κάθε νέο τεύχος της Κλίκας, δημοσιεύουμε μια δημοσκόπηση που σκοπό έχει να σφυγμομετρήσει τις απόψεις των αναγνωστών της και να συλλέξει στοιχεία, πολύτιμα για τη συντακτική ομάδα, σχετικά με τις προτιμήσεις τους και τις προσδοκίες τους για την προσπάθεια αυτή. Έτσι, μετά από έξι τεύχη και δύο χρόνια ιντερνετικής παρουσίας του περιοδικού, πιστεύουμε ότι έφτασε η στιγμή για μια «αποδελτίωση» των αποτελεσμάτων αυτών, προκειμένου να αποτιμηθεί η πορεία του μέσα από τα μάτια των αναγνωστών του. Όλες οι ολοκληρωμένες δημοσκοπήσεις είναι προσβάσιμες μέσω της σχετικής ενότητας του website.

Για να ερευνήσουμε τι είδους συνέχειας έχει η ελληνική μουσική ανά τους αιώνες, πρέπει να έρθουμε σ’ επαφή με διάφορες μουσικές έννοιες, που θα προσπαθήσουμε να παρουσιάσουμε με τον πιο κατανοητό τρόπο. Απ’ ό,τι γνωρίζουμε μέχρι σήμερα, τούτη η εργασία που έχετε στο χέρι είναι η πρώτη που συνδυάζει τις νέες ανακαλύψεις τις Ιστορίας, της Μουσικολογίας και των επιστημών του εγκεφάλου, για να κατανοήσει το φαινόμενο των μουσικών δρόμων και της ιστορικής πορείας τους.

Το ρεμπέτικο τραγούδι συνεχίζει και σήμερα να συγκινεί και να ελκύει, τόσο αισθητικά όσο και συναισθηματικά, όχι μόνο ανθρώπους από τη γενιά που πρόφτασε το ζωντανό άκουσμά του, αλλά και ανθρώπους από τις νεότερες γενιές που δεν έχουν άμεση την επαφή μαζί του και μεγάλο κομμάτι της νεολαίας. Η τεχνολογία, με τη γραμμοφώνησή του και την παραγωγή δίσκων, φρόντισε να φτάσει αυθεντικό το ρεμπέτικο ως τις μέρες μας.

Προδημοσίευση από το βιβλίο: "Λεξικό των θωρακικών ανθρώπων και πραγματεία για τα μικρασιάτικα, ρεμπέτικα και λαϊκά τραγούδια (1900 - 1960)"

αλάνης ο, αλάνι το, ουσ. [+] (για χαρακτηρισμό ανδρών) (τουρκ. alan = ξέφωτο δάσους) (βλ. ΣΧΟΛΙΟ): ”εγώ είμ’ αλάνης, μάνας γιος, μάγκας (βλ.λ.) σωστός στην τρίχα ” (βλ.λ.)|”Στου Πειραία το λιμάνι μου συστήσαν έν’ αλάνι “|”αμολάς (βλ.λ.) τα βράδια και γυρνάς μ’ όλα τ’ αλάνια “|”αν είσαι μόρτισσα (βλ.λ.) εσύ, αλάνι λεν εμένα, κι αν έχεις δυνατό αρκά (βλ.λ.), δε νοιάζομαι κανέναν “ ( = δε φοβάμαι κανέναν)

Όταν σκύβει κανείς πάνω στο παραδοσιακό τραγούδι, ανακαλύπτει έκπληκτος ένα τεράστιο θησαυρό από στίχους και μελωδίες, μια ολόκληρη κυριολεκτικά «χώρα», κάτοικοι της οποίας ήταν όλες οι πτυχές της ζωής εκατομμυρίων ανθρώπων εκφρασμένες μελωδικά. Όλα αυτά τα τραγούδια μεταδίδονταν με τον πιο «φυσικό τρόπο», από στόμα σε στόμα κι από γενιά σε γενιά. Άλλα άντεχαν στο χρόνο κι άλλα χάθηκαν, όπως συνέβαινε τότε. Μέχρι που ορισμένες ιστορικές και κοινωνικές αναγκαιότητες «υποχρέωσαν στην καταγραφή αυτού του θησαυρού, στη «χαρτογράφηση» δηλαδή μιας άγνωστης (;) χώρας, της οποίας κάτοικοι είμαστε κι εμείς.