συνεντεύξεις

άνθρωποι που μιλούν για το έργο τους και παρουσιάζουν τις απόψεις τους για πολλές πτυχές του λαϊκού τραγουδιού - και όχι μόνο...

Η συνέντευξη με τον Παναγιώτη Βαρλά δεν είναι και το πιο εύκολο πράγμα στον κόσμο. Εκτός απ' τον περιορισμένο του χρόνο, έχεις πλάι σου 2-3 τηλέφωνα να χτυπούν κάθε δυο λεπτά, παρά το ότι κόντευαν μεσάνυχτα! Για να έχουμε έναν παραπάνω λόγο να τον «κρατήσουμε» ένα δίωρο, φέραμε το μπουζούκι του Σώτου για σέρβις. Έτσι κουβεντιάσαμε πιο χαλαρά μαζί του, πάνω απ' τον πάγκο των κατασκευών.

Γιατί ασχολήθηκες με το μπουζούκι;
Ο πατέρας μου έφτιαχνε όργανα για πάρτη του κι εμένα από παιδί μου άρεσε να καρφώνω πρόκες να ανακατεύομαι με τα ξύλα. Γενικά στην οικογένεια μου μπλεκόμαστε με τα ξύλα. Ο παππούς μου έφτιαχνε τους καλύτερους καναπέδες στις Κυκλάδες.

Ο πατέρας σου έπαιζε μπουζούκι;
Ναι και από ό,τι έμαθα, ενώ νόμιζα ότι ήταν μόνο ερασιτέχνης, στην πραγματικότητα είχε παίξει και σε καλά μαγαζιά, ενώ είχε «βγάλει» και γνωστούς καλλιτέχνες στη δουλειά.

Την τέχνη που την έμαθες;
Γύρω στα δεκαέξι-δεκαεφτά είχα πάει με τη μάνα μου σε ένα φίλο του πατέρα μου που έφτιαχνε όργανα στον Πειραιά. Εκεί βρήκαμε τη γυναίκα που μόλις την είδε η μάνα μου να φοράει μαύρα τη ρώτησε τι έγινε και απάντησε ότι είχε πεθάνει ο άνδρας της. Εγώ όμως ήθελα να μάθω και της ζητήσαμε να με πάρει στη δουλειά όπως και έκανε. Εκεί δούλευαν αρκετοί τεχνίτες και βοηθοί που αργότερα έγιναν οι περισσότεροι οργανοποιοί. Επικεφαλής μάστορας ήταν ο Μουντάκης και μαζί δούλευε κι ο Καλκέψος, ο Πρόκος, ο Κλεφτογιάννης, ο Στασινός και άλλοι. Ερχόταν και έβλεπε μερικές φορές κι ο Φρονιμόπουλος που έγινε μετά ηθοποιός. Την πρώτη μέρα που πήγα για δουλειά, ενώ όλοι περίμεναν να πάρω τη σκούπα και να σκουπίσω, εγώ στο διάλειμμά μου πήρα ένα ξύλο και άρχισα να σκάβω έναν μπαγλαμά. Μου είπανε βέβαια «τι κάνεις ρε εκεί; ακόμα δεν ήρθες και θες να φτιάξεις και όργανο;», αλλά εγώ εκεί, συνέχιζα. Συνεχώς ψαχνόμουνα για να μάθω και ρωτούσα τον Νίκο για τα όργανα. Πήγαινα να φτιάξω κανα σχέδιο, αλλά μου την πέφτανε οι παλιότεροι.

Πόσο καιρό έκατσες εκεί πέρα;
Έκατσα ένα χρόνο εκεί και μετά με έδιωξε παρόλο που ήταν φίλη του πατέρα μου, γιατί ήθελε να «προστατεύεται», να ξέρει τι κάνουν οι άλλοι και μένα δε μου άρεσε να καρφώνω;

Μετά από του Μουρατίδη πού βρέθηκες;
Μετά πήγα βοηθός στο Μουντάκη που ήταν ο καλύτερος μάστορας από τους άλλους στο μαγαζί και είχε φύγει κι αυτός για να ανοίξει δικό του. Είχε δει ότι πιάνουν τα χέρια μου και με πήρε στην δουλειά. Έκατσα και κει ένα χρόνο και μετά μόνος μου. Όποτε μπορούσα αγόραζα κανα εργαλείο και άρχισα σιγά-σιγά να δουλεύω, ενώ παράλληλα άρχισα να κάνω χορό. Διατηρούσα και ένα δωματιάκι που έφτιαχνα τα όργανα. Τότε είχε φτιάξει ο Στασινός ένα εργαστήρι για σκάφη και είχε πάρει κι έναν πατριώτη του στη δουλειά, το Νίκο που έμαθε πολύ καλά τη δουλειά και συνεργαζόμασταν. Αργότερα πήγα φαντάρος, γύρισα και μετά ξεκίνησα κανονικά μόνος μου.

Μόνος σου εξελίχτηκες στη δουλειά;
Ε, μόνος μου... Κανείς δεν είναι μόνος του! Όλοι κάτι βλέπουμε απ' τη δουλειά κάποιων άλλων και ψαχνόμαστε.

Πόσων χρονών είναι το παλιότερό σου μπουζούκι;
Πρέπει να είναι 26-27 χρονών.

Πότε άρχισες να γίνεσαι γνωστός;
Μετά το '83 που άρχισα να δουλεύω όταν είχα τελειώσει το στρατό, σκεφτόμουν να ξαναρχίσω τον χορό, αλλά τελικά δεν το έκανα. Με το που έφτιαξα 2-3 μπουζούκια άρχισα να γίνομαι γνωστός. Με ξέρανε κι από πριν αλλά επειδή τα είχα παρατήσει ένα διάστημα νόμιζαν ότι δεν ασχολούμαι πια επαγγελματικά.

Ο Σώτος περιμένει, ενώ τα τηλέφωνα κάνουν ό,τι μπορούν για να τον καθυστερήσουν
Τι είδους χορό έκανες;
Κλασσικό μπαλέτο (!), στη Λυρική, στη Μάνου και τον γουστάριζα το χορό...

Σε γνωστό επαγγελματία πότε πρωτόφτιαξες μπουζούκι;
Μετά το στρατό έκανα στον Γκολέ και στο Χρήστο Παπαδόπουλο, από τα «Παιδιά της Πάτρας». Μετά από λίγο καιρό είχα πάει σε μια συναυλία των «Παιδιών της Πάτρας» και ήταν εκεί και ο Νικολόπουλος που μόλις είδε το μπουζούκι ρώτησε ποιανού είναι. Του είπαν ότι είναι δικό μου και μου μίλησε, με ρώτησε αν τα 'χω παρατήσει ή εξακολουθώ να φτιάχνω όργανα και του είπα ότι φτιάχνω. Ήρθε και παράγγειλε ένα όργανο αυτός και ένα ο Νταλάρας. Μετά ήρθε ο Μαυρόπουλος και συνεχώς έρχονταν κι άλλοι. Έχω φτιάξει για τους περισσότερους γνωστούς επαγγελματίες, εκτός από 4-5 που θέλουνε τζάμπα...

Γιατί θέλουν τζάμπα;
Γιατί ορισμένοι νομίζουνε πως είναι φίρμες... Αλλά υπάρχουν ορισμένοι συνάδελφοι που τα κάνουνε αυτά, δίνουνε τζάμπα όργανα.

Για διαφήμιση δηλαδή;
Ναι, γιατί είναι γνωστοί μπουζουξήδες αυτοί που τα θέλουν τζάμπα...

Ο Νικολόπουλος παίζει και με άλλα μπουζούκια εκτός από αυτό που του έφτιαξες;
Δύο του έχω φτιάξει, αλλά με το ένα παίζει συνέχεια.

Έχεις κάτι σαν «ατού» στη δουλειά σου, κάτι πιο ξεχωριστό που δίνεις σημασία στην δουλειά σου π.χ. τα ξύλα...
Όποιος αγαπάει τη δουλειά, την έχει συνέχεια στο μυαλό του. Εγώ έτσι κάνω. Και στο ψάρεμα που πάω τη δουλειά σκέφτομαι και προσπαθώ να βρω κάτι ακόμα. Το μεγαλύτερο ατού που νομίζω ότι υπάρχει είναι να μπορείς να ακούς και να παίζεις με το ξύλο.

Το αφτί οδηγεί τα χέρια;
Το αφτί και η ψυχή, αυτά πάνε μαζί και τα δυο. Και μπουζουξής να είσαι δεξιοτέχνης, άμα δεν έχεις ψυχή... Παράτα τα! Και από τους μπουζουξήδες λίγοι παίρνουν χαμπάρι το όργανο. Επίσης πρέπει να μη δουλεύεις μόνο για το χρήμα αλλά και για την ίδια τη δουλειά. Περνάνε μέρες που ξεχνιέμαι και μπορεί να μη βγάλω και το μεροκάματο.

Όταν το μεράκι της οργανοποιίας μοιραζόταν με το χορό
Είσαι ικανοποιημένος από τα χρήματα που φέρνει η δουλειά σου, μπορεί κάποιος οργανοποιός να ζήσει από την δουλειά του;
Κοίτα να δεις. Εάν θελήσω μπορώ να βγάλω παραπάνω λεφτά, αλλά δεν μπορείς να δουλεύεις γι' αυτό το λόγο. Εγώ δε θέλω και πολλά. Μια χαρά είμαι και πράγματι κάποιος ο οποίος είναι καλός στη δουλειά και την αγαπάει μπορεί να ζήσει απ' αυτήν. Υπάρχουν και συνάδελφοι που την έχουν «βρει» καλά με τα λεφτά. Αγάπες είναι αυτές, αδυναμίες. Είναι πολλοί συνάδελφοι που πουλάνε και λίγο παραμύθι. Κάθομαι και φτιάχνω επί χρόνια καπάκια, χέρια και άλλα που χρειάζονται και διαλέγω, ξαναδιαλέγω, πετάω, μέχρι να πετύχω αυτό που θέλω. Τη δουλειά την κάνουν τρία πράγματα: ο μάστορας, ο χρόνος και τα υλικά και παρόλο που πιστεύω ότι το 95% το κάνει ο μάστορας, θέλω και το άλλο 5% να το εξαντλώ, να το ...ξεφτιλίζω. Αυτό σημαίνει ότι πρέπει να χω παλιά ξύλα φυλαγμένα, δηλαδή να 'χεις δώσει ένα κάρο λεφτά και να κάθονται στο μαγαζί να τα δουλεύεις. Εγώ και ρέστος να είμαι, ξύλα πάντα παίρνω και φτιάχνω τα πράματα που θέλω και αυτό σημαίνει μεροκάματα και λεφτά που περιμένεις κάποια στιγμή να τα πάρεις, ενώ τα δίνεις συνέχεια.

Έχεις υπολογίσει πόσα μπουζούκια φτιάχνεις κατά μέσο όρο -ας πούμε- το τρίμηνο;
Όχι, γιατί δεν είναι κάτι σταθερό. Άμα δεν έχω διάθεση δεν μπορώ να δουλέψω και μερικοί που λένε πως αργώ μπορεί να χουν και δίκιο, αλλά το «δε με βρίσκουν» είναι παραμύθι». Μόνο όσοι μου χρωστάνε δε με βρίσκουν. Όσοι θέλουν, με βρίσκουν. Το ότι καθυστερώ είναι άλλο θέμα. Έχει να κάνει με τη λεπτομέρεια και τις ανάγκες της κατασκευής. Ένα κοκαλάκι του καβαλάρη μπορεί να το φτιάξω σε δύο λεπτά, αλλά μπορεί να μου πάρει και μια μέρα άμα δε με ικανοποιεί. Μέσα στη δουλειά είναι και οι μικροεπισκευές που μου τρώνε χρόνο, αλλά δεν μπορώ και να μην τις κάνω γιατί ο άλλος που 'ρχεται με το όργανο, μπορεί να 'ναι επαγγελματίας, να βγάζει το μεροκάματο και δεν μπορείς να μην του επισκευάσεις αμέσως το όργανο.
Καθυστερώ γιατί θέλω να την «ψάχνω» συνέχεια τη δουλειά. Θα σου πω ένα πράγμα για παράδειγμα: Τα τελευταία 8-9 χρόνια έχω βρει τον τρόπο να συμφωνούν οι χορδές ρε και λα μεταξύ τους σε όλη την έκταση του μπουζουκιού. Και να μην υπάρχει διαφορά στον ήχο. Πριν κανένας μπουζουξής δεν είχε παίξει χωρίς να 'χει το πρόβλημα της διαφοράς του ήχου των χορδών. Όποιος μου αποδείξει ότι κάνω λάθος θα του χαρίσω εγώ δέκα μπουζούκια. Ε... αυτά τα «ψαξίματα» απαιτούν χρόνο.

Όποιος θέλει να φτιάξει μπουζούκι σε σένα δεν πρέπει να σε πιέζει για τον χρόνο της κατασκευής;
Κοίτα ορισμένοι με πιέζουν, τυχαίνει κι αυτό, αλλά τελευταία έχω γίνει ...καλό παιδί. Κανα-δύο που βιάζονταν και ζήτησαν την προκαταβολή πίσω, τους την έδωσα αμέσως, αλλά μόνοι τους ξανάρθαν και τους έφτιαξα μπουζούκια τελικά.

Φτιάχνεις μπουζούκια «πρώτης γραμμής». Αυτό σημαίνει υψηλή τιμή και ότι δε δίνεις μπουζούκια με 300-400 ευρώ. Όμως τελευταία βγαίνουν φτηνά μπουζούκια βιομηχανικής παραγωγής από μέτρια έως απαράδεκτα και με δεδομένη την οικονομική στενότητα ο κόσμος στρέφεται συχνά σε αυτά. Εσύ πώς το αντιμετωπίζεις αυτό; Μπορείς στα γρήγορα να φτιάξεις -ας πούμε- μέτρια, φτηνά όργανα;
Κοίταξε. Γρήγορα μπορώ να δουλέψω. Όμως το μέτριο και φτηνό δε μου αρέσει και δεν το φτιάχνω. Έχω μάθει να το κάνω καλά και αυτό έχει κάποιο κόστος. Ποτέ δεν έφτιαξα όργανα για εμπόρους. Δεν μπορώ. Στην αρχή μόνο είχα κάνει λίγα όργανα με το κομμάτι, καμιά τριανταριά όλα κι όλα κι αυτά για φίλους.

Το άλλο μεράκι
Αν ήσουνα πελάτης του Βαρλά, πόσα λεφτά θα του έδινες για ένα μπουζούκι;
Δεν μπορώ να σου πω για τον εαυτό μου. Αλλά έρχονται άνθρωποι και ανεξάρτητα από την οικονομική δυνατότητά τους μου λένε «φτιάξε μου ένα μπουζούκι κι όσα μου πεις θα στα δώσω».

Ποια είναι τα ελάχιστα χρήματα τα οποία κοστίζει ένα μπουζούκι δικό σου;
Το χαμηλότερο που μπορεί να γίνει είναι 1600 ευρώ, πιο κάτω δε γίνεται.

Πάνω από τα 1600 ευρώ βελτιώνεται ο ήχος ή απλά μπαίνουν στολίδια;
Κοίτα αυτό το θέμα καίει. Έχουμε φτάσει τα μπουζούκια να γίνονται καρνάβαλοι! Βάζουμε ένα κάρο όστρακα και μπούρδες, πράγματα άχρηστα. Ίσα ένα κομματάκι πάστα χρειάζεται για την πένα. Πάντως στα ακριβότερα όργανα δεν υπολογίζω το στόλισμα αλλά ψάχνομαι όσο μπορώ, όχι απλώς για το πολύ καλό αλλά κι ένα σκαλί παραπάνω.

Όταν έρθει ένας και σου πει ότι θέλει ό,τι καλύτερο μπορείς να κάνεις και θέλει στολίδια;
Εγώ του λέω ότι είναι λάθος και θα βλάψει το όργανο. Άλλοι τους παραμυθιάζουν με τις ντούγιες. Χαράζουν το σκάφος και το τιγκάρουν στις κόλες. Το δικό μου, το καλύτερο είναι η ψαρόκολλα και η γομαλάκα, όπως δούλευαν οι παλιοί. Πάστα στο χέρι, όχι «έπιπλα» με λούστρα πιστολιού.

Έχεις ποτέ ζηλέψει τη δουλειά ενός αλλού μάστορα;
Κοίτα ορισμένοι λένε για παλιούς μαστόρους σαν το Ζοζέφ, αλλά ούτε «μπάλα» χρησιμοποιούν όπως έκανε αυτός ούτε κάθονται να δουλέψουν στο χέρι. Όταν πέθανε και μετά άρχισαν να τον παινεύουν. Όσο ζούσε κουβέντα δεν έλεγαν! Υπήρχαν καλοί μαστόροι, όπως ο Ζοζέφ, ο Παναγής, ο Μούρτζινος, μακράν όλων καλύτερος στα λαούτα, ο Σταθόπουλος, ο Αγγελίδης και άλλοι. Ποτέ δε φέρνει ένας Κούκος την άνοιξη. Όπως είπε κι ένας φίλος μπουζουξής, όταν τον ρώτησα «ποιος είναι ο καλύτερος μπουζουξής», μου απάντησε ότι ο Παρθενώνας στηρίζεται σε πολλές κολώνες και όχι σε μια.

Με τον Κώστα Ρούκουνα
Κάποιοι παλιοί, όπως ο Άκης Πάνου, φτιάχναν μόνοι τους μπουζούκια. Τι έχεις να πεις γι' αυτά τα όργανα;
Ο Άκης Πάνου έφτιαχνε καλά και γερά όργανα -για άνθρωπο που δεν είναι οργανοποιός- αλλά δεν μπορούσαν να 'ναι τόσο καλά σαν την μουσική του.

Εξελίσσεται σήμερα η οργανοποιία στην Ελλάδα;
Όλα τα πράγματα εξελίσσονται. Μπορεί να γίνονται καλύτερα τα όργανα σε ποιότητα κατασκευής και φινίρισμα, αλλά αρχίζει και λείπει η ψυχή από τα όργανα. Εγώ ήθελα να ζω πενήντα χρόνια πριν, να φτιάνω όργανα για τους μάγκες και να φχαριστιέμαι κι εγώ. Τώρα όλοι πάνε και παίζουν με τις κονσόλες και τους μαγνήτες και το αποτέλεσμα είναι «τρίχες». Έτσι τα όργανα φτιάχνονται ανάλογα με αυτούς που θα τα χρησιμοποιήσουν. Όμως ό,τι και να κάνεις, στα «ρεύματα» ψυχή δεν υπάρχει.

Ένα χειροφίλημα με ...σημασία
Με τους μαγνήτες και τις κονσόλες ένα καλό μπουζούκι ακούγεται καλύτερα από ένα μέτριο;
Βέβαια. Δεν παιδεύει δέκα ώρες τον ηχολήπτη για να βγει ένας ήχος της προκοπής. Το καλό μπουζούκι ξεχωρίζει και στο «ρεύμα».

Τελευταία κάποιοι ψάχνονται για φυσικό ήχο. Τι λες γι' αυτό;
Οι περισσότεροι καλοί μπουζουξήδες προτιμούσαν φυσικό ήχο. Σπάνια αρέσει το «ρεύμα», αλλά χωρίς αυτό δύσκολα μπορείς να δουλέψεις στα σημερινά κέντρα που επικρατεί χάος και θόρυβος. Πώς να παίξεις με φυσικό ήχο; Οι φωνές και η βαβούρα σκεπάζουν τα πάντα και καταφεύγουν σε ισχυρή ηλεκτρική ενίσχυση για να ακούγονται.

Λόγω της δουλειάς σου έχεις επιπλέον κριτήρια για τους μπουζουξήδες. Ποιον θεωρείς σήμερα μεγάλο μπουζουξή;
Εμένα μ' αρέσει καλύτερα απ' όλους, ζωντανούς και πεθαμένους, ο Ιορδάνης Τσομίδης. Έχει «piano» και «forte» συνέχεια. Είκοσι λεπτά ταξίμι χωρίς επανάληψη φράσης! Μετά οι Ζαμπέτας, Χιώτης, Παπαϊωάννου και οι υπόλοιποι παλιοί. Οι σημερινοί δεν παίζουν μπουζούκι. Δεν έχουν ακούσει τους παλιούς, δεν έχουν πιάσει τα εξάχορδα και παίζουν «ένα νερό κυρά Βαγγελιώ». Εδώ και 10-15 χρόνια δεν γράφονται πια λαϊκά και συνεπώς δεν παίζονται μπουζούκια της προκοπής.

Όπου κι αν κοιτάξεις στο μαγαζί του Βαρλά, βλέπεις ξύλα να ...περιμένουν
Γιατί δεν γράφονται λαϊκά σήμερα;
Γιατί έχουν γίνει πιόνια όλοι των εταιριών, έχουν «χάσει την μπάλα» και γράφουν για τη Σούλα Μπούλα για να μαζέψουν κανα φράγκο.

Ποιος αγοράζει τα πολύ ακριβά όργανα σήμερα;
Όχι πάντως οι πλούσιοι. Μόνο άνθρωποι μερακλήδες που αγαπούνε το όργανο και θέλουν να 'χουν το καλύτερο, άσχετα αν είναι και μεροκαματιάρηδες. Έχω δώσει σε πιτσιρικά που μαθαίνει μπουζούκι όργανο εξαιρετικό, καλύτερο και από των επαγγελματιών μπουζουξήδων.

Για τις δήθεν «παραδοσιακές» κατασκευές από σκέτο ξύλο τι γνώμη έχεις;
Οι περισσότερες τέτοιες κατασκευές φθείρονται εύκολα. Δεν κάνει να φτιάχνεις όργανα που μετά από λίγο καιρό θα γίνουν χάλια. Χτυπιούνται εύκολα, καταστρέφονται εύκολα και σου μένει η ...κουλτούρα. Βέβαια δεν πρέπει να φτάνουμε και στο άλλο άκρο με χρώματα και υλικά που κάνουν κακό στο όργανο. Καλύτερα να φτιάχνουμε όργανα με λίγο φυσικό λούστρο και στο χρώμα του, με προστατευτικά της ταστιέρας από κάποιο πλαστικό που τα προστατεύει από τις φθορές. Όργανα που θα ζήσουν 100 χρόνια χωρίς πρόβλημα.

Ο υιός Βαρλάς με τον μπαγλαμά του. Ε, άμα σου κρατάει ακόρντα ο Ιορδάνης, θες δε θες θα μάθεις!
Τι πρέπει να προσέχουμε όταν αγοράζουμε ένα καινούργιο μπουζούκι;
Είπαμε όχι βαριά λούστρα με πιστόλι αλλά γομαλάκα. Πλαστικό (πάστα) στο χέρι, λίγες ντούγιες και μια μικρή φιγούρα για την πένα και τα νύχια. Και μακριά απ' τις μεταλλικές βέργες στο μπράτσο. Οι βέργες δεν είναι καινούργιο πράγμα. Στα ηλεκτρικά μπάσα και κιθάρες τις βάζουν εδώ και σαράντα χρόνια. Παρόλα αυτά οι παλιοί καλοί δικοί μας μαστόροι δεν έβαλαν. Τώρα κάποιοι το ανακάλυψαν; Μακριά. Ζημιά μπορεί να κάνει, καλό όχι.

Η εγγύηση που δίνεις για τα όργανα ποια είναι;
Απόλυτη, εκτός από ζημιές που γίνονται από σπάσιμο και τέτοια και τη φυσιολογική φθορά του χρόνου, δηλαδή φαγωμένα τάστα και κόκαλα που δεν αποτελούν πρόβλημα, αλλά γίνονται από τη φυσιολογική χρήση του οργάνου.

Εκπαίδευση στην οργανοποιία υπάρχει στην Ελλάδα;
Μιλάς για τα ΤΕΙ. Μάλλον πρόχειρη δουλειά, χωρίς ικανοποιητική εκπαίδευση. Άμα δεν «τριφτούν» τα παιδιά στον πάγκο δε μαθαίνουν τη δουλειά. Θα μπορούσε το κράτος να οργανώσει καλύτερα τη σχολή με εργαστήρια, να βρει καθηγητές που να ξέρουν πράγματι καλά τη δουλειά και να φτιάξει ένα πλήρες πρόγραμμα σπουδών με σωστή σειρά, πράγμα που δεν το βλέπω να εφαρμόζεται σήμερα.

Τι θα έλεγες σε ένα καινούργιο παιδί που έχε ικανότητες και θέλει να ασχοληθεί με την οργανοποιία;
Να το κάνει μόνο αν αγαπάει πραγματικά τη δουλειά. Να προχωρήσει και στα αλήθεια τότε θα τα καταφέρει.

Πού βλέπεις το μέλλον του μπουζουκιού;
Στους ερασιτέχνες που αγαπάνε και θα αγαπάνε το όργανο και θα το κρατήσουν ζωντανό μέσα στις παρέες και τις ταβέρνες.

αναζήτηση στην κλίκα

online τώρα

68 αναγνώστες διαβάζουν τώρα την κλίκα