συνεντεύξεις

άνθρωποι που μιλούν για το έργο τους και παρουσιάζουν τις απόψεις τους
για πολλές πτυχές του λαϊκού τραγουδιού - και όχι μόνο...
 

"Το πιο δημιουργικό κίνητρο είναι η ζοχάδα!"

Ο Πάρης Μήτσου είναι παραγωγός ραδιοφώνου, ιδιοκτήτης της δισκογραφικής εταιρίας «Δίκτυο» και φοροτεχνικός. Όπως δηλώνει ο ίδιος, το τελευταίο είναι το επάγγελμά του, ενώ το ραδιόφωνο και η δισκογραφία είναι το χόμπι του. Η συνέντευξη μαζί του ήταν εύκολη όσο μια φιλική συζήτηση. Πρώτο, γιατί ο Πάρης είναι κατά κάποιον τρόπο συνάδελφος, αφού και δυο μας κάνουμε μουσική εκπομπή στον ίδιο ραδιοφωνικό σταθμό. Δεύτερο, γιατί συνηθίζει να απαντάει χωρίς υπεκφυγές ή πολυλογίες ακριβώς σε αυτό που τον ρωτάς.

Πάρη, πώς βρέθηκες μπλεγμένος στη δισκογραφία;
Η ιστορία της δισκογραφίας για μένα ξεκίνησε το 1996, όταν έκανα μια συμπαραγωγή, το «Αιολία» του Μιχάλη Νικολούδη και έναν δίσκο οργανικό του Γιώργου Μαγκλάρα. Τότε ήταν σε έξαρση το έθνικ κίνημα. Ξεκινήσαμε και κάναμε εκείνη την παραγωγή, εντελώς ανεξάρτητη παραγωγή που πήγε πάρα πολύ καλά. Ειδικά το «Αιολία» έχει πουλήσει πάνω από 30.000 δίσκους. Μετά σταμάτησα τις παραγωγές για μερικά χρόνια, για επαγγελματικούς λόγους καθώς έπρεπε να «στρώσω» τα δικά μου...

Και επανήρθες...
Ο παιδικός μου φίλος, ο Βαγγέλης Κορακάκης, ήρθε μια μέρα στο γραφείο ζοχαδιασμένος και μου λέει:
- «Έχω ένα δισκάκι. Θες να το βγάλεις»;
- «Θέλω» του λέω.
- «Γιατί θέλεις;» με ρωτάει ο «αιώνιος» Βαγγέλης.
- «Γιατί ζοχαδιάζομαι με αυτά που ακούω» του απαντάω.
Κι από τότε λέω ότι το δημιουργικότερο κίνητρο στην εποχή μας, ειδικά στο χώρο της δισκογραφίας, είναι η ζοχάδα.

Φτάνει μόνο η ζοχάδα;
Θέλει πολύ κόπο. Αν πεις ότι έχεις μια δισκογραφική εταιρία στην οποία βάζεις την προσωπική σου δουλειά, το προσωπικό σου μεράκι, χάνοντας ατελείωτο χρόνο απ' τις ελεύθερες ώρες σου, αν κάνεις αυτό που γουστάρεις, τότε ναι, γίνεται... Μη αποσκοπώντας βέβαια στη μεγιστοποίηση του κέρδους, γιατί αν αυτός είναι ο βασικός σου στόχος, τότε πια γίνεσαι όμοιος με τις μεγάλες δισκογραφικές εταιρίες.

Η δισκογραφική σου εταιρία, το «Δίκτυο», είναι εντελώς ανεξάρτητη ή σχετίζεται με τις μεγάλες εταιρίες;
Ανεξάρτητη βέβαια. Η μόνη σχέση είναι ότι συνεργάζομαι υποχρεωτικά με κάποια απ' τις μεγάλες εταιρίες για να κάνω τη διανομή. Από αυτό το λόγο, επειδή δηλαδή όλες οι μικρές εταιρίες αναγκάζονται να πάνε σε μεγάλες για να τους κάνουν τη διανομή, οι μεγάλες δισκογραφικές έχουν έναν επιπλέον τρόπο να κερδοσκοπούν. Αν λάβεις υπόψη σου ότι στην Ελλάδα δεν υπάρχουν πάνω από 50-60 δισκάδικα και το 35-40% των δίσκων πουλιέται μόνο από μια αλυσίδα, αντιλαμβάνεσαι ότι τα πράγματα είναι πάρα πολύ εύκολα για τους μεγάλους, βγάζουν εύκολα χρήματα.

Είναι κάτι αντίστοιχο με αυτό που γίνεται στον Τύπο, όπου η διανομή γίνεται ουσιαστικά από δυο εταιρίες;
Είναι σχεδόν το ίδιο πράγμα.

Τα ποσοστά που πληρώνεται για τη διανομή δίσκων είναι τα ίδια με τον Τύπο;
Όχι, είναι λίγο χαμηλότερα, αλλά καθόλου ευκαταφρόνητα. Τα νούμερα στην πιάτσα ξεκινούν από 18% και έχω ακούσει μέχρι 26%... Όπου σε πιάσουν! Επί του τζίρου μιλάμε πάντα. Συν 19% ΦΠΑ. Κι επιπλέον βάζουν και ένα 6% για «έξοδα συσκευασίας», κάτι που δεν έχω ακόμη καταλάβει τι είναι! Και βέβαια σου δίνουν τα χρήματά σου τρεις μήνες μετά την πώληση, αφού κάνουν εκκαθάριση κλπ.

Αν κρίνω από τη δουλειά σου σαν παραγωγός ραδιοφώνου, το μεράκι σου είναι το λαϊκό τραγούδι.
Βέβαια. Κι αυτό δεν προέκυψε ξαφνικά. Από μικρός άκουγα λαϊκά. Είμαι από τη Νέα Ιωνία του Βόλου, οπότε καταλαβαίνεις, Μικρά Ασία...

Αυτό το μεράκι πώς σου βγαίνει στην παραγωγή;
Ξεκίνησε όπως σου είπα από ζοχάδα κι επεκτάθηκε σαν χόμπι σε συνδυασμό με το ραδιόφωνο. Στη δικιά μου εταιρία τα λαϊκά τραγούδια έχουν ιδιαίτερη σημασία, με ενδιαφέρουν άμεσα.

Στην παραγωγή στοχεύεις μόνο στο λαϊκό ή πλατύτερα;
Όταν έρχεται κάποιος και μου δίνει να καταλάβω ότι αυτό που κάνει το γουστάρει, αυτό για μένα είναι βασικό. Τώρα τελευταία ήρθε μια κυρία από την Κόνιτσα που θέλει να κάνει ένα CD με μοιρολόγια, όπου θα τραγουδάει αυτή και η μάνα της. Μου έβαλε ν' ακούσω ένα δείγμα κι έπαθα πλάκα, παρόλο που δεν τα καταλαβαίνω ιδιαίτερα μιας και δεν έχω τέτοιες καταβολές. Συμφωνήσαμε να βγάλουμε έναν δίσκο. Πριν λίγο καιρό βγάλαμε ένα CD από το «Απτάλικο». Πείσαμε τον Τόλη Χάρμα να 'ρθει να τραγουδήσει. Είχε να τραγουδήσει σε δίσκο 42 χρόνια! Υπάρχουν ένα σωρό άνθρωποι άστεγοι.

Ακούει ο κόσμος λαϊκό τραγούδι;
Ακούει. Να σου δώσω ένα παράδειγμα. Ο Πάνος Γεραμάνης ξεκίνησε μια εκπομπή εντελώς πειραματικά στις αρχές του '90, πρώτα στον «902» και μετά στο Δεύτερο και έφτασε μέχρι το 2005. Πριν λίγο καιρό «έφυγε» ο Πάνος και έγινε τόσο μεγάλος ντόρος που αναγκάστηκαν όλα τα μέσα, ραδιόφωνα και τηλεοράσεις, ν' ασχοληθούν. Ο ντόρος λοιπόν αυτός δεν ήταν ανεξήγητος. Υπάρχει πολύς κόσμος που αγαπάει το λαϊκό τραγούδι, υπάρχει πολύς κόσμος που του λείπει το λαϊκό τραγούδι.

Στη σύγχρονη δισκογραφική παραγωγή δεν ακούμε λαϊκό τραγούδι ή -τέλος πάντων- ακούμε ελάχιστα. Υπάρχει λαϊκό τραγούδι που δε φτάνει στην παραγωγή ή δε γράφεται πλέον;
Γράφονται λαϊκά τραγούδια. Ένα ποσοστό 20-30% αξίζει. Από αυτά πολύ λίγα θα μπουν σε μια κασέτα, σε ένα CD για να τα πάει ο δημιουργός να τα δείξει. Ελάχιστα από αυτά θα δεχτούν σε κάποια εταιρία να τ' ακούσουν και ...απειροελάχιστα θα βγουν. Αυτά τα δυο-τρία που θα βγουν, θα τα θάψουν οι ίδιες οι εταιρίες, δηλαδή δε θα φτάσουν ποτέ στα ΜΜΕ κλπ. Απόδειξη ότι στα ραδιόφωνα δεν παίζεται τίποτα. Στο λέω υπεύθυνα και στο υπογράφω ότι η τηλεόραση είναι πολύ πιο εύκολη γι' αυτά τα τραγούδια απ' ό,τι το ραδιόφωνο. Στο ραδιόφωνο υπάρχει «συρματόπλεγμα», δεν περνάς με τίποτα!

Κουμάντο οι εταιρίες;
Εντελώς! Είδα με τα μάτια μου τεράστια ταμπέλα σε ραδιοφωνικό στούντιο που έλεγε: «Προσοχή! Οι αποκλειστικότητες είναι υποχρεωτικές»! Σε δυο ώρες εκπομπή -το ξέρεις και συ καλά- θα παίξεις 20 με 25 τραγούδια. Από αυτά τα 10-12 είναι υποχρεωτικά - οι αποκλειστικότητες που λέγαμε. Βάλε και 5-6 που -πάλι υποχρεωτικά- πρέπει να παίξεις γιατί αφορούν κάποιες -ας πούμε- μουσικές σκηνές που διαφημίζονται, είναι χορηγοί κλπ., τι σου μένει; Τρία-τέσσερα τραγούδια. Ε τότε δεν κάνεις εκπομπή, δεν είσαι παραγωγός, είσαι διεκπεραιωτής! Αν πάλι προσπαθήσεις ν' απεξαρτοποιηθείς από αυτά, τότε δε σε θέλουν.

Στον «902» που «παίζουμε» εμείς, βάζουμε λαϊκά και δε μας «χώνεται» κανείς...
Εμείς είμαστε άλλο ανέκδοτο... Κοίτα τώρα τι σημαίνει κουμάντο από εταιρίες, πώς διαμορφώνουν τις καταστάσεις και πόσο πλαστά είναι τα πράγματα: η ακροαματικότητα των μουσικών εκπομπών του 902 είναι ...μηδέν!!! Πώς γίνεται αυτό; Ο «902» κατατάσσεται στους ενημερωτικούς σταθμούς. Σαν μουσικό σταθμό δεν τον μετράνε. Όταν παίζει μουσική, δε μετριέται η ακροαματικότητά του. Άρα, όταν εγώ κι εσύ κάνουμε εκπομπές, θεωρητικά δε μας ακούει κανείς! Τα τηλέφωνα που μας στέλνουν, τα email, όλα είναι ανύπαρκτα! Κατά συνέπεια και τα λαϊκά που παίζουμε δεν προσμετρούνται στους υπολογισμούς τους...

Τι παραγωγές έχει κάνει μέχρι τώρα η εταιρία σου;
Η «Δίκτυο» έχει βγάλει 20 CD. Πρώτο ήταν η «Κρύπτη» του Βαγγέλη Κορακάκη. Μετά είχα την τιμή και τη χαρά να συνεργαστώ με το Νίκο Μαμαγκάκη σε δυο δουλειές. Μετά ακολούθησαν γρήγορα κι άλλες δουλειές και φτάσαμε, όπως σου είπα, αισίως τα 20 CD.

Παρατηρώ στις δουλειές σου μια καλή ποιότητα και σε ζητήματα πέρα απ' τη δημιουργία, όπως για παράδειγμα ο πολύ καλός ήχος στο δίσκο των «Ραστ». Συμμετέχεις σ' αυτές τις διαδικασίες της παραγωγής;
Η συγκεκριμένη δουλειά των «Ραστ» έφτασε στα χέρια μου τελειωμένη κατά 90%. Ξέρω ότι τα παιδιά έφαγαν πάρα πολλές ώρες στο στούντιο και τις μίξεις και τις ενορχηστρώσεις τις έκαναν οι ίδιοι. Αυτή η δουλειά είναι συμπαραγωγή δική μου και του Γιώργου Χατζηγιάννη, του ιδιοκτήτη του «Χαμάμ». Έχω κάνει κι άλλη συμπαραγωγή στο ζωντανό απ' το «Απτάλικο» με τον ιδιοκτήτη, το Μιχάλη Τσαντηράκη. Μ' αυτές τις συνεργασίες και το κόστος μοιράζεται, και η διάθεση γίνεται ευκολότερη και χρησιμοποιούμε τα μαγαζιά στις ηχογραφήσεις.

Διακρίνω μια εφαρμογή του «πενία τέχνες κατεργάζεται»;
Βέβαια. Ψάχνουμε πάντα για τρόπους επιβίωσης. Και δεν κάνουμε πίσω. Η δισκογραφία είναι ξέρεις σαν τα χαρτιά! Είναι ψώρα!

Δε μου απάντησες όμως. Στο στούντιο παρεμβαίνεις;
Είναι αρχή μου να μην ανακατεύομαι στις μουσικές, στο τι θα βγάλουν οι δημιουργοί. Τι να κάνω δηλαδή; Να πω του Κορακάκη «αυτό δεν το 'παιξες καλά»; Έχω δει παραγωγούς άσχετους με τη μουσική να υποχρεώνουν π.χ. τον τραγουδιστή να πει το τάδε τραγούδι ή να το πει πιο δυνατά, να ζητάει από τα μπουζούκια να παίξουν πιο «μέσα», τέτοια πράγματα! Αυτά για μένα είναι ...εξωπραγματικά. Εδώ που τα λέμε δεν υπάρχουν πια και πολλοί παραγωγοί, δεν έχουν οι εταιρίες έμμισθους σε τέτοιες θέσεις. Τώρα συνήθως πάει ο δημιουργός με το μάστερ έτοιμο και λέει στην εταιρία: «Έχω αυτή τη δουλειά. Σου κάνει»;

Κι η εταιρία απλά δέχεται;
Ναι. Άμα την ενδιαφέρει σου λέει: «Πλήρωσέ μου 2 χιλιάδες κομμάτια από 8 ευρώ και θα στο βγάλω»...

Ορίστε;
Όπως τ' ακούς! Είσαι ο δημιουργός, έχεις κάνεις την παραγωγή στο στούντιο, την έχεις πληρώσει απ' την τσέπη σου και τα πας στη μεγάλη εταιρία όλα έτοιμα. Σου λέει η εταιρία: «Καλό είναι αγόρι μου. Θα σου φτιάξω το εξώφυλλο, θα σου πληρώσω την ΑΕΠΙ. Πλήρωσε κι εσύ 2 χιλιάδες κομμάτια για αρχή». Δηλαδή σου ζητάει και 16.000 ευρώ στο χέρι! Αυτοί δε χάνουν με τίποτα. Συμμετέχουν μόνο στο κέρδος. Άσε που την ΑΕΠΙ οι μεγάλες εταιρίες την πληρώνουν επί των πωλήσεων. Όταν πάω εγώ να βγάλω ένα CD θα μου πουν: «Πόσα CD θα βγάλεις; Τρεις χιλιάδες; Ε, τρεις χιλιάδες επί 1,06 ευρώ μας κάνουν 3.180 ευρώ. Ρίχτα!». Πριν παραλάβω εγώ τα CD πρέπει να πληρώσω ΑΕΠΙ. Αν από αυτά τα 3.000 CD εγώ πουλήσω 50, αυτό δεν ενδιαφέρει την ΑΕΠΙ. Αντίθετα η μεγάλη εταιρία θα περιμένει να κάνει εκκαθάριση και θα πει: «Έβγαλα 3.000 CD και πούλησα 50. Έλα εδώ ΑΕΠΙ, πάρε 53 ευρώ. Τα υπόλοιπα είναι στην αποθήκη μου».

Είναι πολλοί αυτοί που θέλουν να μπουν στη δισκογραφία;
Πρέπει να είναι πολλοί. Ενώ οι παραγωγές των εταιριών έχουν μειωθεί κατακόρυφα, στα στούντιο δε βρίσκεις ελεύθερες ώρες! Όλοι βγάζουν δίσκο ιδίοις εξόδοις.

Και δέχονται οι εταιρίες να βγάλουν οποιονδήποτε δίσκο;
Αν πρόκειται να τ' «ακουμπήσεις»... Οι περισσότερες δεν έχουν πρόβλημα. Υπάρχουν δισκογραφικές εταιρίες που δεν τους απασχολεί καθόλου το προϊόν. Είτε CD βγάλουν είτε ...ρέγκα, το ίδιο τους κάνει. Αρκεί να πληρωθούν.

Ως γνωστόν οι μεγάλες εταιρίες έχουν πάντα πολιτική. Στις δισκογραφικές ισχύει η αυστηρή «γραμμή»;
Φυσικά και ισχύει. Πήγαινε εσύ να τους πεις: «Θέλω να βγάλω λαϊκά τραγούδια». Θα σου απαντήσουν ξεκάθαρα: «Δε βγάζουμε λαϊκά τραγούδια. Είναι εκτός ρεπερτορίου». Αν βέβαια δουν ότι κάποιο λαϊκό πουλάει πάρα πολύ, δε το 'χουν σε τίποτα να ξεκινήσουν να βγάζουν λαϊκά. Τώρα, τι είδους λαϊκό θα είναι αυτό; Δεν τους απασχολεί. Αρκεί να κονομήσουν. Απόδειξη η τηλεόραση: Τρελαθήκαμε να βλέπουμε τσιφτετέλια και ζεϊμπέκικα στις πίστες-νύστες.

Με την πειρατεία δε φαντάζομαι να έχεις προβλήματα.
Σε πληροφορώ ότι τα τελευταία μου CD μου τα έφεραν φίλοι από Θεσσαλονίκη Βόλο, Σπάρτη, Γιάννενα, αγορασμένα από μαύρους.

Καλό ή κακό είναι αυτό;
Είναι καλό για τους ερμηνευτές, αλλά πάρα πολύ κακό για τους δημιουργούς και τις εταιρίες.

Αυτό το «Η πειρατεία σκοτώνει τη μουσική» σε συνδυασμό με τις χυδαίες τιμές των CD, με βάζει πολλές φορές σε δίλημμα. Τελικά ποιος κάνει μεγαλύτερη ζημιά;
Η ακρίβεια σκοτώνει τη μουσική. Κι άλλοι έχουν παίξει το ρόλο τους. Τα περιοδικά, για παράδειγμα έχουν κάνει μεγάλη ζημιά με τα CD-δώρο που δίνουν. Φταίνε και οι εταιρίες που ό,τι παλιό υλικό είχαν το ανακάτεψαν αλλάζοντας κάποιος τίτλους και βγάζοντας ένα σωρό συλλογές με τα ίδια ουσιαστικά κομμάτια. Κυρίως όμως φταίνε οι τιμές. Δε νομίζω να υπάρχει άλλο προϊόν που να κερδίζει ο χοντρέμπορος 700-1000%. Μερικές φορές φταίνε και τα δισκοπωλεία. Λέω π.χ. στη εταιρία που κάνει τη διανομή: «Αυτό το CD θα το πουλήσεις 10,42 ευρώ» που είναι η μέση τιμή. Το δισκάδικο θα πουλήσει 17 ευρώ. Μετά από δυο μήνες, επειδή δεν πουλιέται το CD, λέω: «Κατέβασέ το, βάλτο 8,56 ευρώ». Πάω στο δισκάδικο και το βρίσκω πάλι 17 ευρώ!

Πώς βλέπεις το μέλλον των δισκογραφικών εταιριών;
Οι εταιρίες πάνε από το κακό στο χειρότερο. Συγχωνεύονται, η μια κάνει διανομή της άλλης, απολύουν κόσμο... Τι μέλλον βλέπω; Έχω την εντύπωση ότι θα μείνει μια μεγάλη εταιρία που θα επιβιώνει χάρις στις παραγωγές κάποιων μικρότερων περιφερειακών. Αν κάποια μικρή βγάζει κάτι καλό, θα το καρπώνεται (και) η μεγάλη.

Και οι μικροί πώς θα επιβιώσουν;
Αν προσπαθήσουν να δουν το ζήτημα καθαρά επαγγελματικά δε θα επιβιώσουν. Κάποιοι, δυο-τρεις, που θα «τη δουν» Δον Κιχώτες, ίσως τα καταφέρουν να επιζήσουν. Πάντως το σίγουρο είναι ότι η κατάσταση οδηγεί σε αδιέξοδο.

Χαζεύοντας τον κατάλογο του Δραγουμάνου, είδα τρομαγμένος ότι το 2004 κυκλοφόρησαν στην Ελλάδα πάνω από 1.100 δίσκοι! Πού πήγαν;
Πουθενά. Ελάχιστοι ακούστηκαν. Πώς ν' ακουστούν; Κι εγώ από το Δραγουμάνο διάβασα μια πολύ ενδιαφέρουσα έρευνα που έκανε. Επί αρκετό καιρό κατέγραφε τα 10 πρώτα τραγούδια που έπαιζαν οι 20 -αν δεν κάνω λάθος- μεγαλύτεροι ραδιοφωνικοί σταθμοί. Σ' αυτόν τον κατάλογο δεν υπάρχει μέσα κανένας Χατζηδάκις, κανένας Θεοδωράκης, κανένας Βαμβακάρης, κανένας Άκης Πάνου, κανένας Ζαμπέτας... Κανένας Καζαντζίδης, κανένας Μπιθικώτσης, καμία Πόλυ Πάνου, καμία Αλεξίου... Κανένας Βίρβος, κανένας Γκάτσος, κανένας Παπαδόπουλος... Υπήρχαν μόνο αυτοί που έδειχνε η τηλεόραση!

Ποια είναι η σχέση σου με τους δημιουργούς όσον αφορά το οικονομικό σκέλος;
Η «Δίκτυο» και τα παιδιά που είμαστε εκεί δεν έχουμε καμιά σχέση με ποσοστά εταιριών. Δηλαδή ήρθε ο δημιουργός, έβγαλε τη δουλειά στην εταιρία μου... Ό,τι εισπράξουμε δια δύο. Ούτε 10% ούτε 20% ούτε μισό τα εκατό! Μισά-μισά...

Σαν συνεταιριλίκι μου μοιάζει αυτό...
Μα έρχεται ο άλλος, βγάζει τη δουλειά με δικά του έξοδα και θα του δώσεις 20% παίρνοντας εσύ 80%; Τότε ποια είναι η διαφορά με τον νταβατζή;

Οι μεγάλες εταιρίες δίνουν 20%;
Σιγά μη δίνουν 20%. Ούτε 10 δε δίνουν. Στους παλιούς έδιναν έναν δίσκο δώρο και καθάριζαν! Ποιο ποσοστό;

Εσύ αναλαμβάνεις οικονομικά τη διεκπεραίωση της δουλειάς στο στούντιο;
Βέβαια. Τουλάχιστον τις μισές παραγωγές τις έχω κάνει εγώ. Κι εκεί είναι κι ένα πρόβλημα γιατί λεφτά πολλά δεν υπάρχουν. Όμως η μεγάλη πλάκα είναι στο ότι οι περισσότερες δουλειές έρχονται έτοιμες, έχει έτοιμο το μάστερ ο δημιουργός και η εταιρία του ζητάει από πάνω και λεφτά για να το βγάλει!

Φτιάχνεις τώρα κάτι καινούργιο;
Έχω ήδη στα πλάνα μου μερικές παραγωγές. Μία είναι αυτή που σου είπα με τα ηπειρώτικα μοιρολόγια. Ακόμη είναι μια δουλειά του Κορακάκη με τραγουδιστή το Γιάννη Ντουνιά, καθώς και μια ζωντανή ηχογράφηση του Κορακάκη που τη συζητάμε εδώ και καιρό.

Οικονομικά, χωρίς βέβαια να σου ζητάω ισολογισμό, κονομάς;
Όχι! Μέσα μπαίνω. Δεν προσπαθώ να μεγιστοποιήσω το κέρδος αλλά να ελαχιστοποιήσω τις ζημιές.

Και πώς τα βγάζεις πέρα;
Μετάγγιση γίνεται. Η δουλειά μου είναι φοροτεχνικός. Είμαι επαγγελματίας φοροτεχνικός και ερασιτέχνης παραγωγός στο ραδιόφωνο και στη δισκογραφία. Αρκετές φορές έχω αναγκαστεί να πάρω χρήματα που έβγαλα ως φοροτεχνικός και να τα βάλω για να βγει ένα CD. Αν σου «καθίσει» ένα CD, μπορεί να βγάλεις λεφτά για να καλύψεις τις ζημιές ή να επενδύσεις σε επόμενο CD. Για σου «καθίσει» όμως το CD πρέπει ν' ακουστεί και για ν' ακουστεί πρέπει να το παίξει το ραδιόφωνο, οπότε πάμε πάλι στον φαύλο κύκλο...

αναζήτηση στην κλίκα

online τώρα

18 αναγνώστες διαβάζουν τώρα την κλίκα

Με τη συνέχιση της περιήγησής σας στο website της κλίκας αποδέχεστε τη χρήση των cookies.

ΕΝΤΑΞΕΙ!