συνεντεύξεις

άνθρωποι που μιλούν για το έργο τους και παρουσιάζουν τις απόψεις τους
για πολλές πτυχές του λαϊκού τραγουδιού - και όχι μόνο...
 

Με το Θανάση Μητρέντση συναντηθήκαμε την τελευταία Παρασκευή του Σεπτέμβρη το απόγευμα, στο εργαστήριό του στην Κομνηνού 6, κάθετη στη Λαγκαδά στο ύψος του ΟΑΕΔ. Πρόκειται για άνθρωπο αξιόλογο, σοβαρό, πειθαρχημένο στις απαιτήσεις της δουλειάς του, με ευρύτητα νου και λιτούς τρόπους. Τα θέματα της δουλειάς του τα προσεγγίζει με τρόπο έντιμο και πειστικό. Οι απαντήσεις του, ακόμα και απομαγνητοφωνημένες, δε «χάνουν» από πουθενά. Θα το διαπιστώσετε παρακάτω. Ανάμεσα στα πολλά που ειπώθηκαν, κράτησα μια δήλωση που τον χαρακτηρίζει και τον περιγράφει καλύτερα από οποιαδήποτε διεξοδική συνέντευξη: «Χαίρομαι να μιλάω για τις λεπτομέρειες της δουλειάς μου, δεν πιστεύω πως υπάρχει λόγος να κρύψεις τα "μυστικά" της, αφού στις μέρες μας δεν είναι τα εργαλεία που κάνουν το μάστορα - είναι η αγάπη του για τη δουλειά του».

Από την κουβέντα κατάλαβα πως ξέρεις πολλές σλαβικές γλώσσες. Ρωσικά, Πολωνικά, Βουλγάρικα... Πώς έτσι;
Εγώ εκεί γεννήθηκα. Είμαι τέκνο πολιτικών προσφύγων. Συνέπεια του εμφυλίου. Το 1949 που έληξε, βρεθήκαμε στην Πολωνία όπου γεννήθηκα εγώ το '55 και αργότερα τα παιδιά μου κι αυτά στην Πολωνία. Η καταγωγή του πατέρα μου είναι μέσα απ' τα Γιαννιτσά και της μητέρας μου απ' το Πλατανόρεμμα Κοζάνης. Όταν γύρισα από την Πολωνία τέλη του '81, πήγα στη Βέροια και δούλεψα πάνω στην τέχνη που σπούδασα "Εφαρμοστής υψηλών πιέσεων - Ηλεκτροσυγκολλητής μετάλλων ".

Και η μουσική, η οργανοποιία;
Αργότερα, με προτροπή του αδελφού μου του Χρήστου (σ.σ. ο Χρήστος Μητρέντσης από τους «Αγαμους Θύτες») έπιασα να κάνω όργανα. Ποτέ δεν είχε φύγει απ' το νου μου! Είχα πάντα το μεράκι. Στην Πολωνία είχαμε πολυμελές συγκρότημα «Τα άνθη της Ακρόπολης» με Έλληνες κυρίως και λίγους Πολωνούς. Στο συγκρότημά μας ήταν και ο Γιάννης Σινάνης, ο μπουζουξής που συνεργάζεται με το Μητροπάνο. Πάρε και μια φωτογραφία από τότε. Εγώ είμαι αυτός με τα πράσα-μαλλιά.

Δάσκαλο είχες σ' αυτή τη δουλειά;
Όχι. Είμαι τελείως αυτοδίδακτος. Δεν είχα ποτέ δάσκαλο. Με πίεσε ο αδελφός μου ο Χρήστος να πιάσω την τέχνη. Ήξερα πώς δουλεύουν τα μηχανήματα αλλά δεν ήξερα πώς δουλεύονται τα ξύλα. Έκατσα κοντά σε ξυλουργούς και έμαθα το ξύλο και τα μυστικά τους. Τα υπόλοιπα ήρθαν σιγά-σιγά.

Τι όργανα φτιάχνεις τελικά; Περισσότερο μπουζούκια ή κιθάρες; Βλέπω έχεις κρεμασμένες τόσες κιθάρες ενώ τα μπουζούκια είναι λιγότερα...
Είναι γιατί δεν σου έχω δείξει όλο το εργαστήριο ακόμα. Μπορείς να δεις και στο site μου www.bouzoukimaker.gr πολλά όργανα ολόκληρα και σε λεπτομέρειες. (σ.σ. Και με πήγε στα ...ενδότερα όπου ανακάλυψα έναν νέο κόσμο μηχανημάτων και ολόκληρες οικογένειες μπουζουκιών, τζουράδων, μπαγλαμάδων. Όλα ετοιμοπαράδοτα, το καθένα με το χαρακτήρα του).

Βλέπω πολλά έτοιμα όργανα. Ετσι δουλεύεις; Με ετοιμοπαράδοτα;
Εγώ προτιμώ έτσι. Κοίτα, όταν έχω παραγγελία την εκτελώ, αλλά όταν έχω ελεύθερο χρόνο δεν κάθομαι. Φτιάχνω όργανα και τα κρατάω. Συμβουλεύω μάλιστα τους μουσικούς να μην παίρνουν όργανα με παραγγελία. Γιατί όταν τελειώσει η παραγγελία, ένα και μοναδικό στοιχείο να υπάρχει πάνω στο όργανο που να μην τους αρέσει, τους χαλάει η διάθεση. Ενώ όταν έρθει και βρει το όργανο έτοιμο, θα το πιάσει, θα το δοκιμάσει και αν του αρέσει θα το πάρει και μένουν όλοι ευχαριστημένοι.

Η πελατεία σου είναι κυρίως ερασιτέχνες ή επαγγελματίες;
Η ποιότητα της δουλειάς μου, ανεξάρτητα από τον πελάτη είναι επαγγελματική. Αυτό δεν το αλλάζω εξαιτίας του πελάτη. Πάντως έχω κυρίως επαγγελματίες μουσικούς για πελάτες. Όμως να διευκρινίσω κάτι: Καλύτεροι καλοπληρωτές είναι οι «ερασιτέχνες», κάτι που το βρίσκω παράλογο αφού ο ερασιτέχνης μαζεύει τα χρήματα για να αγοράσει όργανο σπυρί-σπυρί, ενώ ο επαγγελματίας βγάζει μεροκάματο με το όργανο. Εκτός αυτού, στις απαιτήσεις για το όργανο οι επαγγελματίες είναι παράλογοι! Κάποιοι μάλιστα δεν ξέρουν τι θέλουν απ' το όργανο. Παρασύρονται από το χώρο δουλειάς τους, στα λεγόμενα «μπουζουξίδικα», απ' τα φώτα... δεν ξέρω, και έρχονται και παραγγέλνουν όργανα τόσο πολύ διακοσμημένα, σε σημείο που προκαλούν απέχθεια.

Οι δουλειές πώς πάνε Θανάση;
Πολύ άσχημα αυτόν τον καιρό. Όλοι έχουμε πρόβλημα. Ακολουθάμε τη κρίση. Αυτή την εποχή μόνο οι κλέφτες πάνε καλά.

Tα καλούπια για το χάραγμα της ταστιέρας
Βλέπω σημαντικό εξοπλισμό στο εργαστήριό σου...
Πιστεύω ότι, όπως όλοι οι συνειδητοί επαγγελματίες, πρέπει να επιδιώκεις να βελτιώσεις τη δουλειά σου. Και εδώ είναι το θέμα. Στην οργανοποιία -κάποια στιγμή για να κάνεις το άλμα, να ανέβεις ένα σκαλοπάτι- βρίσκεσαι μπροστά σε πρακτικά προβλήματα. Δηλαδή σε έξοδα. Πρέπει να πάρεις την απόφαση να επενδύσεις. Αυτό ισχύει για όλες τις δουλειές, αλλά ειδικά στην οργανοποιία όπου δεν υπάρχουν εξειδικευμένα εργαλεία. Εγώ έκανα κάποιες σημαντικές επενδύσεις σε εξοπλισμό και μηχανήματα που ευχαρίστως να φωτογραφήσεις και να κάνουμε και μια επίδειξη λειτουργίας.

Αυτό εδώ τι κάνει;
Αυτό είναι ένα μηχάνημα -ιδιοκατασκευή μου- για το χάραγμα της ταστιέρας που τη θεωρώ πολύ σημαντική. Κάποτε χρησιμοποιούσαμε αυτά τα καλούπια, αυτές τις καρούτες με τις εγκοπές. Τοποθετούσαμε τον έβενο στο αυλάκι, δηλαδή στη καρούτα και με τη σέγα κόβαμε με προσοχή τις εγκοπές. Αυτό το σύστημα έχει πολλά και σημαντικά μειονεκτήματα. Οσο προσεκτικός και να είσαι, το χάραγμα δε θα είναι ακριβές. Λοιπόν, αυτό το μηχάνημα για το χάραγμα της ταστιέρας ήταν πάντα το όνειρό μου. Το έκανα σε κάποιον τεχνίτη αλλά ήταν πολύ εγωιστής και ήθελε να το κάνει όπως ήθελε αυτός και όχι πάνω στη δική μου ιδέα, όπως βόλευε τη δική μου δουλειά. Πλήρωσα πολλά λεφτά για να το κατασκευάσω, πλήρωσα ακόμη περισσότερα για να το επισκευάσω και να το φέρω στα μέτρα μου, αλλά στο τέλος το κατάργησα και επιτέλους κατασκεύασα αυτό εδώ όπως το ήθελα, όπως έπρεπε.

Μια καρούτα για κλίμακα 67 εκ. Φαίνονται οι εγκοπές απ' όπου περνάει η σέγα για το χάραγμα των τάστων. Μέσα στο αυλάκι μπαίνει η πλάκα του έβενου
Πάμε να το δούμε;
Είναι πάρα πολύ απλή η σύλληψη, δεν έχει καμιά ιδιαίτερη φιλοσοφία η οργανοποιία. Στην οργανοποιία το σημαντικό είναι να έχεις αναπτυγμένη την αίσθηση της αισθητικής. Μετά πρέπει να ξέρεις με ποιο τρόπο να χρησιμοποιείς το κάθε εργαλείο για να κάνεις τη δουλειά σου σωστά. Δεν κάνουν τα μηχανήματα το μάστορα. Πάρε όλα αυτά τα μηχανήματα και δώστα σε έναν που δεν ξέρει να τα χρησιμοποιεί. Τι θα καταφέρει; Εδώ λοιπόν τοποθετούμε την πλάκα του έβενου ταιριάζοντας τον άξονα του ξύλου με τον άξονα του αυλακιού και σε αυτή τη θέση παράλληλα τοποθετούμε το χάρακα με ταινία διπλής όψης, όπου έχουμε σχεδιάσει τις γραμμούλες της κλίμακας με τη γραφίδα. Ολισθαίνει το σύστημα παίρνοντας θέση με αυτόν το δείκτη πάνω ακριβώς στις γραμμούλες και κόβουμε τον έβενο με πιστότητα. Αυτό που δεν μπορεί να αποτυπωθεί στο κείμενο είναι η περισσή φιλοτιμία και η όρεξη με την οποία ο Θανάσης Μητρέντσης μου έκανε μια απολύτως κατανοητή παρουσίαση του μηχανήματός του. Απόρησα.

Το μηχάνημα χάραξης τάστων
Πώς και τα «δίνεις» όλα αυτά Θανάση;
Δεν υπάρχουν «μυστικά» στη δουλειά μας. Ταξίδεψα στο εξωτερικό, μίλησα με πολλούς συναδέλφους τεχνίτες και μου αποκάλυψαν χωρίς αναστολές όλα τα «μυστικά» τους. Είναι να απορείς, γιατί να γίνεται εκεί και εδώ να κρύβεται ο ένας απ' τον άλλον... Αυτό το θεωρώ πολύ μεγάλο κακό. Όλα πάνε πίσω έτσι.

Αυτό τι μηχάνημα είναι Θανάση;
Αυτό είναι κάνει πολύ σπουδαία δουλειά. Πάρε τη μηχανή για να το φωτογραφίσεις και θα σου εξηγήσω πώς δουλεύει. Το είδα κάπου στη Γερμανία και ρώτησα τον τεχνίτη αν μ' αφήνει να το μελετήσω και να το φωτογραφίσω. Ξέρεις τι μου απάντησε; «Κάνε ότι θέλεις μωρέ. Απ' την Αμερική το πήρα. Δική μου ιδέα είναι νομίζεις;». Το φωτογράφισα και κατασκεύασα τέσσερα παρακαλώ. Ένα το δικό μου και ένα για τον Παλαιοδημόπουλο, ένα για τον Αλεξανδρή και ένα για τον Ευθυμιάδη στην Αθήνα που κάνει κιθάρες. Λοιπόν, ο ένας κύλινδρος έχει το χοντρό γυαλόχαρτο και ο άλλος το ψιλό. Εδώ είναι ο ηλεκτρολογικός πίνακας του μηχανήματος που είναι και η μισή αξία του. Έχει μέσα ανορθωτές, μετασχηματιστές, αναστροφείς, ρελεδάκια, τα πάντα... Είναι τριβείο ρυθμιζόμενου πάχους. Από εδώ περνάς τα ξύλα για τα καπάκια, για τις ντούγιες, για τα πλαϊνά στις κιθάρες και γενικά ό,τι χρειάζεται ρυθμισμένο και ακριβές πάχος. ’μα δεις, δίπλα σε κάθε μηχάνημα έχω ένα παχύμετρο. Αυτός εδώ ο ιμάντας οδηγεί με ακρίβεια και ασφάλεια το ξύλο πάνω στους κυλίνδρους και... απλά είναι τα πράγματα. Είπαμε, δεν έχει καμιά σπουδαία φιλοσοφία αυτή η δουλειά.

Τοποθέτηση κλίμακας 65 εκ. στο μηχάνημα χάραξης τάστων. Από πάνω από τη 'μεζούρα' φαίνεται με μαύρο χρώμα η πλάκα του έβενου
Και αυτά τα φουγάρα από πάνω τι είναι;
Από εδώ μαζεύω τις σκόνες στην προσπάθειά μου να έχω ένα όσο γίνεται καλύτερο ποιοτικά περιβάλλον εργασίας. Προστατεύω και τα όργανα με αυτό το τρόπο γιατί τα λεπτά πριονίδια μπαίνουν στους πόρους του ξύλου... Και αυτοί οι αεροσυμπιεστές γι' αυτό το λόγο είναι εδώ.

Μας έδειξες πριν ένα μηχάνημα που κάνει χάραγμα ακριβείας στη ταστιέρα. Είναι τόσο σημαντικό λοιπόν;
Πολύ σημαντικό. Αν όχι το πιο σημαντικό κομμάτι της δουλειάς. Η ταστιέρα δεν παίζει μόνο το ρόλο του οδηγού για να πιάνουμε τις θέσεις, δηλαδή τις νότες. Είναι και για να φέρνει αντίσταση στην τάση των χορδών. Και όταν το χαράξεις με ακρίβεια, χρησιμοποιώντας το κατάλληλο δισκάκι που αντιστοιχεί στο ανάλογο τάστο, τότε επιπλέον δε φοβάσαι μη σου σκεβρώσει το όργανο.

Και οι βέργες ρύθμισης που βάζουν λ.χ. στις κιθάρες για το σκέβρωμα;
Κάποιοι βάζουν. Εγώ διαφωνώ με το να βάλεις βέργα στο μπράτσο του μπουζουκιού. Γιατί αφαιρείς ένα χρήσιμο κομμάτι ξύλου από ένα τόσο σημαντικό κομμάτι του μπουζουκιού όπως το μπράτσο, που μεταφέρει τους παλμούς μέσα στο ηχείο. Δε θα πάρεις την ίδια ποιότητα ήχου απ' το κούφιο μπράτσο απ' ότι από ένα γεμάτο μπράτσο. Φτηναίνει ο ήχος. Σκέψου ότι του μπουζουκιού το μπράτσο είναι και πολύ πιο μακρύ και πολύ πιο λεπτό σε σύγκριση με αυτό της κιθάρας, όπου συνηθίζεται η τοποθέτηση βέργας. Το κοντύτερο μπράτσο που εξέχει από το ηχείο είναι 43 πόντοι. Αν βάλουμε και βέργα θα βαρύνει πολύ και -εκτός των άλλων μειονεκτημάτων- θα κουράζει τον μουσικό γιατί έχει βάρος. Ενώ η κιθάρα έχει το πολύ 32,5 πόντους μπράτσο. Λάβε ακόμα υπόψη σου ότι το ηχείο της κιθάρας είναι μεγαλύτερο και επιτρέπει καλύτερες συνδέσεις για να δέσει καλύτερα το μπράτσο πάνω του. Επιπλέον για τη βέργα στην κιθάρα είναι περισσότερο εύκολο να τραβήξει το μπράτσο και να το φέρει σωστά γιατί οι χορδές της κιθάρας που είναι πιο χοντρές τραβάνε περισσότερο και βοηθάνε τη βέργα σ' αυτή τη λειτουργία.

Τριβείο ρυθμιζόμενου πάχους
Δηλαδή όχι στις βέργες στο μπουζούκι;
Το βρίσκω λάθος να φτάνεις να πρέπει μπει βέργα ρύθμισης στο μπουζούκι. Σήμερα πλέον, αν ψάξουμε, βρίσκουμε υλικά με την απαραίτητη αντοχή για να κάνουμε σωστά όργανα. Αν μάλιστα χαράξουμε και τα τάστα σωστά, τότε δεν υπάρχει κανένας απολύτως λόγος να σκεβρώσει το όργανο.

Τι γίνεται με τα τάστα Θανάση; Τα βάζεις ακριβώς στη θέση που λένε οι υπολογισμοί ή διορθωμένα για να συνυπολογίσουμε και το παραπάνω τράβηγμα που προκαλεί το πάτημα του δαχτύλου που την «τραβάει» να την κάνει πιο πρίμα;
Μα γι' αυτό το λόγο κάνουμε τον κάτω καβαλάρη κινητό. Για να βρούμε την ανάλογη θέση σε πατημένες χορδές. Καλιμπράρεις τη θέση του καβαλάρη με δοκιμές στη δεύτερη οκτάβα και αν έχεις καλή χάραξη ταστιέρας, τότε το όργανο δε φαλτσάρει ούτε σκεβρώνει.

Ο ηλεκτρολογικός πίνακας του τριβείου
Είναι κακή ιδέα το να φορτώνουμε το καπάκι με στολίδια;
Ε, βέβαια. Αφού αφαιρούμε ξύλο για να βάλουμε στολίδι. ’μα το παρακάνουμε, το όργανο «χάνει». Μπορεί το πλαστικό ή το φίλντισι να αντικαταστήσει το ξύλο που λείπει; Δεν μπορεί.

Διαφορά μεταξύ πλαστικού και φιλντισιού υπάρχει;
Όχι, μόνο στην εμφάνιση. Στον ήχο δεν αλλάζει. Κοίτα εδώ δύο ίδια μπουζούκια, το ένα με φίλντισι και το άλλο με πλαστικό. Η διαφορά είναι εμφανής. Και αν παίξεις μ' αυτά, δε θα καταλάβεις διαφορά.

Βάζεις όσο στόλισμα σου ζητήσουν; Ακόμα και όταν είναι υπερβολικοί;
Είμαι αναγκασμένος να το φορτώσω ακόμα και όταν είναι παράλογο αφού είμαι επαγγελματίας. Αυτό ζητάει ο πελάτης, αυτό θα του δώσω. Όταν όμως ξεκινάω ένα όργανο, έχω υπόψη μου και το τελικό στόλισμα που θα πάρει. Ρυθμίζεις τη δουλειά σου απ' την αρχή, σκεπτόμενος και το τελικό στόλισμα στο καπάκι. Πάντως το στολίδι παίρνει χρόνο για να μπει και ο χρόνος πληρώνεται. Εγώ προσπαθώ να τους αποτρέψω απ' το πολύ φόρτωμα με στολίδια. ’σε που δε μου αρέσουν και αισθητικά. Δεν προσφέρουν τίποτα απολύτως. Μόνο βάρος είναι. Βέβαια το φίλντισι έχει ειδικό βάρος το ίδιος περίπου με το γυαλί, η δε επεξεργασία του είναι εξίσου δύσκολη ενώ το πλαστικό είναι απλούστερο στη χρήση.

Στολίδι από φίλντισι
Επηρεάζεται η ήχος απ' το πάχος και την ποιότητα του καπακιού;
Το πάχος του καπακιού εξαρτάται από το πλάτος του ηχείου. Άλλο πάχος θα δώσεις στο καπάκι του μπαγλαμά, άλλο στον τζουρά και άλλο στο μπουζούκι. Το λεπτότερο καπάκι πάει στον μπαγλαμά. Το παχύτερο στο μπουζούκι. Από το καπάκι το θέλουμε με πυκνά νερά για να είναι ελαστικό, να έχει ελαστικότητα. Τα φαρδιά νερά δε σου εξασφαλίζουν αυτή την ιδιότητα. Υπάρχουν τα ισόβενα και πυκνόβενα, της ελάτης και του κέδρου. Αυτά είναι τα καλύτερα με αρχηγό το έλατο. Μόνο που ο έλατος θέλει περίπου ένα χρόνο ωρίμανσης, ενώ του κέδρου μόλις το αρματώσεις θα σου δώσει απ' την αρχή μέχρι να πεθάνει τον ήχο του. Πάντως του έλατου το καπάκι όταν ωριμάσει σου δίνει καλύτερο ήχο, αλλά πρέπει να παίζει το όργανο. Δεν κάνει να μένει άπαιχτο γιατί αν το αφήσεις στη θήκη ένα χρόνο θα το βγάλεις χειρότερο απ' ό,τι το άφησες.

Με τα κλειδιά τι γίνεται; Ακόμα του μαντολίνου χρησιμοποιούνται;
Τώρα πλέον μας κατασκευάζουν κλειδιέρες για τρίχορδα. Παλιά αν θυμάσαι χρησιμοποιούσαμε τις τετράδες και αφήναμε στα εξάχορδα ένα ζευγάρι κλειδιών αχρησιμοποίητο. Αυτό εκτός των άλλων είναι βάρος στο όργανο. Σε ένα σετ κλειδιών της Shaler, που είναι τα καλύτερα στη σημερινή αγορά, το βάρος είναι μείον 120 γραμμάρια που είναι μεγάλη ανακούφιση στο βάρος. Είναι και στην άκρη του «μοχλού» και βαραίνει πολύ...

Από χορδές τι προτείνεις;
Εγώ χρησιμοποιώ τις ελληνικές χορδές. Και ο αδελφός μου ο Χρήστος τόσα χρόνια αυτές χρησιμοποιεί και είναι σαν μπουζουξής ευχαριστημένος. Και άλλοι το ίδιο. Επιπλέον ανταποκρίνονται καλά και ακουστικά και ηλεκτρικά. Τώρα τελευταία εμφανίστηκαν κι άλλες, οι «Μάστρο» του Μάτσικα. Είναι πολύ καλές. Επίσης είναι ένας Κύπριος που κάνει τους μαγνήτες Prodigy και έβγαλε και πολύ καλές χορδές. Πάντως οι Λαμπέλα είναι πολύ σκληρές, δεν τις συστήνω.

Στολίδι από πλαστικό
Από πάχος; Χονδρές ή ψιλές;
Κοίτα, αυτοί που συστήνουν ψιλές διαμέτρους είναι αυτοί που φοβούνται ότι το όργανο θα σκεβρώσει. Οι ψιλές χορδές τραβάνε λιγότερο αφού έχουν μικρότερη διάμετρο. Απλά πράγματα. Τα όργανα οφείλουμε να τα κατασκευάζουμε ώστε να φοράνε τις standard χορδές.

Με τα βερνίκια τι γίνεται;
Κοίτα, το όργανο δεν το αρματώνω (σ.σ. πέρασμα χορδών) αμέσως. Αφήνω να στεγνώσουν όλα και κυρίως τα βερνίκια γιατί απαιτούνται πολλές στρώσεις και η μία στρώση εγκλωβίζει διαλυτικά από την προηγούμενη. Κάτι τέτοιο οδηγεί σε όργανο που δεν αναπνέει από την αρχή καλά. Πάντως τα όργανα πρέπει να παίζονται. Ενα όργανο παρατημένο στη θήκη γίνεται αγνώριστο από ήχο. Χειροτερεύει!

Αυτό το όργανο στη φωτογραφία ποιο είναι;
Αυτό είναι το «κουκλί». Ένα απ' τα καλύτερά μου. Βρίσκεται στην Κρήτη, στα χέρια του Γιώργου Βαβουλέ. Σ' αυτή τη φωτογραφία το κρατάει ο Μέντης που το δώρισε στο Γιώργο. Έχω κάνει πολλά όργανα για την Κρήτη. Είχα κατέβει να κάνω ένα μπουλγαρί. Οι Κρητικοί βέβαια το θέλουν από αγριομουριά, ένα είδος ξύλου από δένδρο που δεν κάνει καρπό και χρησιμοποιείται κυρίως για διακοσμητικά. Μόλις μπορέσω να βρω τέτοιο ξύλο θα το κάνω. Ξέρεις, είχαν πάει στη χήρα του Φουσταλιέρη και με χίλια βάσανα το φωτογράφισαν το όργανο, ακόμα και τη θήκη. Υπάρχει το υλικό.
(σ.σ. Στέλιος Φουσταλιέρης: Κρητικός τραγουδοποιός και δεξιοτέχνης του «μπουλγαρί», ενός είδους τρίχορδου τζουρά με κινητά τάστα. Ο Φουσταλιέρης συνεργάστηκε το 1933 - 37 με τους ρεμπέτες του Πειραιά και αναδείχτηκε στον κυριότερο εκπρόσωπο του κρητικού ταμπαχανιώτικου τραγουδιού.)

Η τέχνη του οργανοποιού είναι κυρίως η τέχνη του ξύλου ή η τέχνη της κατασκευής;
Το πάντρεμα και των δύο. Αλλά πάνω απ' όλα είναι η γνώση του αντικειμένου. Υπάρχει όργανο γνωστού κατασκευαστή που το έχει μια «φίρμα» και αν το δεις θα πεις ότι είναι από καδρόνι οικοδομής. ’μα είναι καλός ο κατασκευαστής θα καταφέρει ακόμα και από οικοδομική ξυλεία να βγάλει μπουζούκι πρώτης γραμμής. ’μα ξέρεις τη δουλειά, τα καταφέρνεις με όλα.

Ο ερασιτέχνης οργανοποιός τι πρέπει να κάνει;
Μία μόνο συμβουλή. Ό,τι κάνουν να το κάνουν με αγάπη. Τα υπόλοιπα έρχονται μόνα τους. Πάρε παράδειγμα το Μαστρο-Κώστα Δεκαβάλα. Είναι να τον θαυμάζεις. Έφτασε 80 χρονών και όταν μιλάει για το ξύλο και τα όργανα, έχει τόση αγάπη που σε μαγεύει. Τρεις γενιές οργανοποιοί. Ο πατέρας του ο Βίκτωρας το έδωσε στον Κώστα και τώρα βγήκε στη δουλειά και ο γιος του ο Βίκτωρας.

Πώς θα γίνει επαγγελματίας ο ερασιτέχνης οργανοποιός;
Ο ερασιτέχνης θα βγει στην πιάτσα σαν επαγγελματίας οργανοποιός και θα ζει μόνο απ' αυτή τη δουλειά, όταν αισθανθεί ότι κατάκτησε την τέχνη και έχει πετύχει την αναγνώριση του κόσμου. Αυτό είναι το κριτήριο για τον επαγγελματία. Η αναγνώριση. Τα όργανά τους να τα δοκιμάζουν και οι επαγγελματίες μπουζουξήδες, όχι μόνο οι φίλοι και οι παρέες. Ο επαγγελματίας μπουζουξής, ακόμα κι αν είναι παράλογος μερικές φορές, άμα πιάσει το καλό το όργανο θα το καταλάβει.

αναζήτηση στην κλίκα

online τώρα

46 αναγνώστες διαβάζουν τώρα την κλίκα

Με τη συνέχιση της περιήγησής σας στο website της κλίκας αποδέχεστε τη χρήση των cookies.