χρονογραφήματα

σταχυολογώντας απόψεις παρεμβαίνουμε στην καθημερινότητα
έχουμε να πούμε πολλά και καμιά φορά μας η ζωή μας στρίβει και τη βίδα...
 

«Θα ήθελα να συναντηθούμε από κοντά για να σας εξηγήσω τι ακριβώς θέλω από 'σας», μου είχε δηλώσει στο τηλέφωνο, αφήνοντάς με να αναρωτιέμαι πώς θα ήταν δυνατό να συναντηθούμε με άλλον τρόπο. Έφτασα στο γραφείο της νωρίτερα από την προκαθορισμένη ώρα. Απευθύνθηκα στην κοπέλα στην Υποδοχή, η οποία εκείνη την ώρα λιμάριζε τα γαλάζια βαμμένα της νύχια, ενημερώνοντάς την ότι είμαι ο web designer που έχει ραντεβού με την κα Διευθύντρια. Με κοίταξε σαν να την είχα βρίσει.

- Ο ποιός; αντέδρασε ζητώντας περαιτέρω εξηγήσεις, ενώ ταυτόχρονα τοποθέτησε τη λίμα σαν σελιδοδείκτη μέσα στο ανοικτό Ciao που είχε μπροστά της.
- Είμαι ο τεχνικός για το internet, εξήγησα σε διάλεκτο Βοηθού Πιστολάκι συνοικιακού κομμωτηρίου για να με καταλάβει. Πέτυχα διάνα. Τελικά, ό,τι μαθαίνει κανείς είναι χρήσιμο.
- Α, ήρθατε; ζήτησε επιβεβαίωση.
- Δε σας ξεφεύγει τίποτα, την επιβράβευσα για την αξιοσημείωτη παρατηρητικότητά της.

Με μια επίπλαστη ευγένεια, αποτέλεσμα αρκετών ωρών επιμορφωτικών σεμιναρίων, σήκωσε το ακουστικό, πάτησε ένα κουμπί και χαμηλόφωνα ενημέρωσε την κα Διευθύντρια για την παρουσία μου.
- Έχετε έρθει νωρίτερα, μου ανακοίνωσε αμέσως κοιτάζοντάς με αυστηρά. Η κα Διευθύντρια είναι απασχολημένη αυτή τη στιγμή. Θα σας δεχθεί σε λίγο. Καθίστε εκεί μέχρι να σας φωνάξουμε, είπε δείχνοντας κάπου πίσω από την πλάτη μου.
Απολογήθηκα για το ατόπημα και υπάκουσα πειθήνια, προσπαθώντας να πνίξω ένα χαμόγελο που μου προκάλεσε η σκέψη των ασχολιών της κυρίας Διευθύντριας μεσημεριάτικα.

Το «εκεί» ήταν ένας χώρος αναμονής, σχεδόν αποστειρωμένος, με αφαιρετική μετα-μοντέρνα διακόσμηση, σε αποχρώσεις λευκού, ροζ και φαιοκίτρινου, αντιπροσωπευτικός του αντικειμένου της εταιρίας που επισκεπτόμουν. «Αισθητική Ιατρική, Υγεία, Ευεξία, Ομορφιά, Πλαστική Χειρουργική - ΟΠΤΑΣΙΑ» διάβασα σε μια μεγάλη πινακίδα με κόκκινα γράμματα που καταλάμβανε τον ένα τοίχο του χώρου υποδοχής, ενώ οι υπόλοιποι τρεις φιλοξενούσαν φωτογραφίες επίμαχων σημείων του γυναικείου σώματος σε δυο φάσεις: το «Πριν» και το «Μετά». Δε χρειαζόταν και πολύ έμπειρο μάτι για να καταλάβει κανείς ότι το «Μετά» ήταν αποτέλεσμα γραφιστικής επέμβασης και όχι χειρουργικής, αλλά δεν είχε σημασία. Την προσδοκία πουλούσαν, όχι το Photoshop. Κάθισα σε μια καθόλου αναπαυτική, αλλά πολύ ντιζαϊνάτη πολυθρόνα και περίμενα να πλησιάσει η ακριβής ώρα του ραντεβού μου, για να μπορέσει να με δεχθεί η Διοίκηση του Ινστιτούτου Ομορφιάς «Οπτασία».

Το σημείο που καθόμουν έβλεπε προς την κεντρική είσοδο του κτιρίου, το οποίο ανήκε εξ' ολοκλήρου στην εν λόγω εταιρία κι έτσι δε γινόταν να μην παρατηρήσω την εξωφρενικά πολυτελή μαύρη Mercedes που προσπαθούσε να παρκάρει ακριβώς έξω από την πόρτα. Μετά από δεκαεπτά αποτυχημένες μανούβρες, η Mercedes ακινητοποιήθηκε στη χειρότερη δυνατή θέση, η πόρτα της άνοιξε και βγήκε ένας άντρας γύρω στα 60, ο οποίος μπήκε στο κτίριο βιαστικά. Από την Υποδοχή πίσω μου, ακούστηκε φασαρία, ροδάκια καρέκλας κύλησαν βίαια σφυρίζοντας, καρέκλα χτύπησε σε τοίχο, ποτήρι αναποδογύρισε σε πληκτρολόγιο και φωνή μετέφερε την πληροφορία προς το βάθος της αίθουσας: «ο Γιατρός, ο Γιατρός, ήρθε!».
«Ζω μεγάλες στιγμές», σκέφτηκα.

Ξαφνικά, ο χώρος γέμισε από «Κυρίες επί των Τιμών», ντυμένες σε ροζ ρόμπες με το λογότυπο του Ινστιτούτου «Οπτασία», που ήρθαν να υποδεχθούν το Γιατρό, ο οποίος προφανώς πραγματοποιούσε απροειδοποίητη έφοδο εκτός του συνηθισμένου του προγράμματος. Τον περικύκλωσαν και εν ριπή οφθαλμού εξαφανίστηκαν από πάνω του παλτό και τσάντα, ενώ ως δια μαγείας στο χέρι του εμφανίστηκε ένα φλιτζάνι που περιείχε αχνιστό υγρό άγνωστης σύστασης. Η κοπέλα της Υποδοχής, μην έχοντας κάποιο συγκεκριμένο ρόλο στη διαδικασία άφιξης του μεγάλου Αφεντικού, θυμήθηκε την παρουσία μου και έκανε αμέσως τη σύσταση.
- Ο κύριος είναι από την ψηφιακή εταιρία και έχει έρθει για το internet, εξήγησε δείχνοντάς με, με μια κίνηση του κεφαλιού, υπονοώντας σαφώς ότι υπάρχουν και αναλογικές εταιρίες τις οποίες σνομπάρουμε ως αναχρονιστικές και ξεπερασμένες.

Ο Γιατρός γύρισε αργά και με περιεργάστηκε με έναν αιμορροϊδικό μορφασμό που έδειχνε ελαφρά ενόχληση, ανακατεμένη με απορία. Κοιταχτήκαμε για λίγο σιωπηλοί. Το πρόσωπό του ήταν η περίτρανη απόδειξη της θεωρίας του Δαρβίνου περί της Εξέλιξης των Ειδών. Είχε ένα μόνο φρύδι, το οποίο ξεκινούσε από τη μια άκρη του μετώπου του και έφτανε στην άλλη, αδιάκοπτο. Αδυνατούσα να καταλάβω αν, με το μορφασμό του, σήκωνε και τα δυο φρύδια ή μόνο το ένα. Κάτω από ένα απεριποίητο μουστάκι, το οποίο προσπαθούσε ανεπιτυχώς να κρύψει το χείλι του που πέταγε λόγω έντονου προγναθισμού, εμφανιζόταν μια σειρά δοντιών σε όλες τις αποχρώσεις των χρωμάτων του Ουράνιου Τόξου, τυχαία φυτρωμένων στο στόμα του. Ήταν εμφανές ότι δεν είχε εφαρμόσει ποτέ την επιστήμη του στον εαυτό του.
Έσπασα την αμηχανία της στιγμής λέγοντας ένα «χαίρω πολύ» και πρότεινα το χέρι μου προς το μέρος του. Ανταπέδωσε τη χειραψία και το χαιρετισμό σε άπταιστα σανσκριτικά και γυρίζοντάς μου την πλάτη εξαφανίστηκε στο βάθος του διαδρόμου.

Δε χρειάστηκε να περιμένω πολύ ακόμη. Η υπάλληλος της Υποδοχής, εφαρμόζοντας άλλο ταχύρυθμο σεμινάριο εργασιακής συμπεριφοράς, με οδήγησε με ύφος σημαντικά διορθωμένο από εκείνο της πρώτης μας επαφής, προς το σημείο που είχε εξαφανιστεί ο Γιατρός. Χτύπησε διακριτικά μια μισάνοιχτη πόρτα και μετά το «Εμπρόοοοος» που ακούστηκε, διακτινίστηκε στο γραφείο της, αφήνοντάς με να κάνω το επόμενο βήμα μόνος μου. Με την αυτοπεποίθηση που χαρακτηρίζει πάντα τους «εξωτερικούς συνεργάτες» άνοιξα την πόρτα και μπήκα.

Το αποστειρωμένο στυλ διακόσμησης συνεχιζόταν απαράλλακτο και σε αυτό το χώρο, διανθισμένο με πινελιές κλασσικής ιατρικής αισθητικής. Γύρω στα 20 πτυχία ήταν κρεμασμένα στον τοίχο πίσω από μια ακριβή, ανατομική πολυθρόνα, πλαισιωμένα από κακοφωτισμένες φωτογραφίες του Γιατρού με διάφορους διάσημους (που προφανώς είχε αναλάβει για γενική αναδόμηση), από Συνέδρια όπου πάνω στο πόντιουμ εικονιζόταν ο ίδιος να λέει κάτι το φοβερά σημαντικό σε κοιμισμένα ακροατήρια και κάποιες οικογενειακές, που κοιτάζοντάς τες μπορούσες να αντιληφθείς αμέσως γιατί η Μητέρα Φύση αποφάσισε να αφανίσει τον Αυστραλοπίθηκο πριν από εκατομμύρια χρόνια. Δυστυχώς, το DNA κάνει μερικές φορές χοντρές πλάκες.

Στην ανατομική πολυθρόνα πίσω από το -επίσης- πολυτελές γραφείο από μαόνι καθόταν μια κυρία, στην ηλικία περίπου του Γιατρού, ενώ εκείνος ήταν σκυμμένος από πάνω της. Και οι δυο ήταν αφοσιωμένοι σε μια οθόνη υπολογιστή, η οποία αγοράστηκε όταν ο Bill Gates είχε ακόμη ακμή και έδειχναν πολύ προβληματισμένοι. Πλησίασα και επιστρατεύοντας την καλή μου ανατροφή, χαιρέτισα περιμένοντας να μου υποδείξουν μια καρέκλα.
- Πάτα εδώ ΤΩΡΑ!, άπλωσε ένα τριχωτό δάχτυλο ο Γιατρός και το κόλλησε απότομα στο γυαλί της οθόνης, αφήνοντας ένα ανεξίτηλο αποτύπωμα, το οποίο από 'δω κι εμπρός θα αποτελούσε μόνιμο στολίδι της. Η κυρία με μια κίνηση πανικού, κούνησε βίαια ένα ταλαιπωρημένο ποντίκι και πάτησε το αριστερό κουμπί του με δύναμη.
Η πυρηνική έκρηξη δε συνέβη. Ο κόσμος συνέχισε να υπάρχει. Έξω από το παράθυρο, ο άνω των 100 ντεσιμπέλ ήχος της ξετάπωτης εξάτμισης ενός παπιού μού αποδείκνυε ότι η ζωή συνεχίζεται κανονικά. Το άγνωστης σύστασης υγρό συνέχιζε να αχνίζει μέσα στο κιτς φλιτζάνι του, ακουμπημένο πλέον πάνω στο γραφείο.
Εξακολουθούσαν να μη μου προτείνουν να καθίσω. Το έκανα μόνος μου.

- Μιλήσαμε στο τηλέφωνο, είπε κάποια στιγμή η κυρία, σύζυγος του Γιατρού και Διευθύντρια του Ινστιτούτου Ομορφιάς «Οπτασία».
- Είναι πράγματι έτσι, την επιβεβαίωσα περιμένοντας να εξελιχθεί η συζήτηση.
Η κα Διευθύντρια μου μιλούσε χωρίς να με κοιτάζει, με το βλέμμα καρφωμένο στην οθόνη της. Το πρόσωπό της ήταν άψογα μακιγιαρισμένο, τα βαμμένα καστανόξανθα μαλλιά της καλοχτενισμένα και το ντύσιμό της προσεγμένο, αν και λίγο κιτς, σε πλήρη όμως εναρμόνιση με την αισθητική επιταγή του περιβάλλοντος του Ινστιτούτου. Δε χρειάζονταν γνώσεις ανατομίας για να καταλάβεις ότι δεν είχε γεννηθεί με αυτά τα χαρακτηριστικά στο πρόσωπό της, διότι αν ίσχυε αυτό, οι συγγενείς της θα έπρεπε να ζουν κάπου στο Νεπάλ. Η κα Διευθύντρια ήταν το ζωντανό portfolio του Γιατρού, ο οποίος είχε εφαρμόσει πάνω της όλη του την τέχνη. Εκείνη μπορεί να μην έδειχνε πιο νέα, αλλά σίγουρα αισθανόταν, κάτι που άλλωστε ήταν και το ζητούμενο.

- Σας κάλεσα να έρθετε εδώ διότι θέλουμε να αναβαθμίσουμε την ιστιοσελίδα μας, ξεκίνησε να μου εξηγεί το λόγο του ραντεβού μας.
Η αλήθεια είναι ότι με έπιασε απροετοίμαστο. Δεν την περίμενα την εκτόξευση ώστε να προλάβω να σκύψω. «Mistral ή απλή;», σκέφτηκα να ρωτήσω, αλλά κάτι μου έλεγε ότι κανείς δε θα εκτιμούσε τέτοιου είδους χιούμορ εκείνη τη στιγμή.
- Θέλετε να φτιάξουμε δυναμική ισ-ΤΟ-σελίδα; ρώτησα μόνο και μόνο για να επαναλάβω τη λέξη και να προφέρω καθαρά τη συλλαβή «το». Εκείνη συνέχισε ακάθεκτη.
- Ναι, βεβαίως, βεβαίως, θα έρθουμε αμέσως σ' αυτό, αλλά αυτή τη στιγμή αντιμετωπίζουμε ένα άλλο πρόβλημα κι ευτυχώς που συνέβη τώρα που είστε εδώ. Δεν ανοίγει το internet!, ολοκλήρωσε την επίθεσή της.
- Μήπως το σφίξατε πολύ και φράκαρε;
- Πώς είπατε;
- Ρωτώ, τι ακριβώς εννοείτε; Δεν μπορείτε να συνδεθείτε;
- Από πού να συνδεθούμε;

«1-0», δέχτηκα το πρώτο γκολ. Η επαγγελματική μου εμπειρία αποδείχθηκε ελλιπής για να με εφοδιάσει με την ευστροφία που χρειαζόμουν ώστε να δώσω άμεση απάντηση σε ένα τέτοιο ερώτημα. Το γεγονός, βέβαια, ότι η ιδιότητά μου δεν έχει καμία σχέση με θέματα σύνδεσης στο web δεν τόλμησα καν να το θίξω. Ξερόβηξα.

- Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή, αντιπρότεινα. Πώς συνδέεστε στο internet; Με modem ή έχετε γρήγορη σύνδεση;
- Ναι, ναι, τέτοια έχουμε, DHL!
- Να προτιμάτε τα Ελληνικά Ταχυδρομεία.
- Τώρα πάει, βάλαμε ΟΤΕ...
- Κάνουν και αποστολές εκτός Ελλάδας; πήγα για την ισοφάριση.
- Παντού και σε ξένες και σε ελληνικές ιστιοσελίδες!
- Ιστοσελίδες..., δεν άντεξα και τη διόρθωσα.
- Ιστιοσελίδες!, επέμεινε αγριεμένη με το θράσος μου. Και στο internet, surf δεν κάνουμε; Άρα... ιστιοσελίδες! Νομίζετε ότι είμαι τόσο άσχετη και ότι δεν ξέρω την ορολογία;

Δεύτερο γκολ! Αυτή δεν ήταν ήττα, ήταν διασυρμός και έπαιζα κι εντός έδρας...
- Δε μου πέρασε ποτέ απ' το μυαλό ότι είστε άσχετη, προσπάθησα να το σώσω.
- Ιστιοσελίδες λοιπόν!
- Καμία αντίρρηση.
Με κοίταξε διερευνητικά, προσπαθώντας να ανιχνεύσει ψήγματα σαρκασμού στο ύφος μου, αλλά δεν ανήκε σε τόσο εξελιγμένο είδος ώστε να πραγματοποιήσει μια τόσο σύνθετη εγκεφαλική λειτουργία.

- Πότε μπήκατε τελευταία φορά στο internet; έκανα μια απέλπιδη προσπάθεια μήπως και συνεννοηθούμε.
- Δεν μπορώ να ξέρω, εσείς είστε ο τεχνικός, εσείς θα μου πείτε.
- Τι ακριβώς θα σας πω εγώ;
Είδα το υποτιμητικό της βλέμμα. Η επαγγελματική μου αξιοπιστία είχε τεθεί υπό σοβαρή αμφισβήτηση.
- Απ' ό,τι φαίνεται, δεν μπορείτε να μας βοηθήσετε, συμπέρανε με συγκατάβαση.
- Έχω όλη την καλή διάθεση όμως, τη διαβεβαίωσα.
- Μισό λεπτό να καλέσω τον ανιψιό μου που ξέρει απ' αυτά, εκείνος θα μου πει τι να κάνω, θριαμβολόγησε για το σόι της, πιάνοντας το κινητό της και σχηματίζοντας χειροκίνητα τον αριθμό, διότι τα κινητά που αποθηκεύουν αριθμούς δεν έχουν εφευρεθεί ακόμα.
- Γιατί παίρνεις πάλι απ' το κινητό; βρυχήθηκε ο Γιατρός. Πάρε από 'δώ!, φώναξε, στολίζοντας και το σταθερό τηλέφωνο με ένα δακτυλικό αποτύπωμα πανομοιότυπο με αυτό της οθόνης. Ήμουν βέβαιος ότι αν έψαχνα προσεκτικά, θα έβρισκα τη δακτυλική υπογραφή του σε όλες τις συσκευές του Ινστιτούτου.
- Καλά, γέρασες και ξεκούτιανες; απόρησε η κα Διευθύντρια, κάνοντάς με μάρτυρα του ιδιωτικού τους κώδικα επικοινωνίας. Ξέχασες ότι τα τηλέφωνά μας δε λειτουργούν σήμερα; Δεν μου είπε ο ΟΤΕ ότι θα του πάρει τουλάχιστον μια μέρα να τα φτιάξει; Δεν τσακωθήκαμε μαζί του γιατί δε θα μπορούν να με πάρουν οι πελάτες;

«3-0», λήξη του ματς και υποβιβασμός στη Δεύτερη Εθνική.
Ο ίδιος ο ΟΤΕ της το είχε πει προσωπικά.
Οι πελάτες δε θα μπορούσαν να την πάρουν.
Ο Γιατρός υποχώρησε μπροστά στο ακράδαντο επιχείρημά της, άρπαξε το φλιτζάνι με το άγνωστης σύστασης υγρό, το οποίο δεν άχνιζε πλέον και το κατέβασε μονορούφι.
- Αφού δεν έχετε εξωτερική γραμμή, τόλμησα, πώς θα συνδεθείτε στο internet;
- Γιατί, τι σχέση έχει το τηλέφωνο με το internet; Το τηλέφωνο κλείνει, ενώ το internet είναι πάντα ανοιχτό, έτσι μου είπε ο ΟΤΕ, με αποστόμωσε εμφανώς θυμωμένη με την άγνοιά μου, σχηματίζοντας ταυτόχρονα τον αριθμό του ανιψιού στο καντράν του κινητού της.

Χαιρέτισα κι έφυγα. Πρόλαβα να δω τον Γιατρό με την κα Διευθύντρια να ανταλλάσσουν απορημένες ματιές πριν κλείσω την πόρτα. Η εσπερίδα υπερρεαλισμού είχε λάβει τέλος.
Δε θα ξαναπάω ποτέ στο γήπεδο.

αναζήτηση στην κλίκα

online τώρα

38 αναγνώστες διαβάζουν τώρα την κλίκα

Με τη συνέχιση της περιήγησής σας στο website της κλίκας αποδέχεστε τη χρήση των cookies.