άρθρα

τα άρθρα της κλίκας

Η ελληνική συμμετοχή στο πανηγυράκι της Eurovision έγινε κεντρικός άξονας της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής, προκαλώντας μια σχεδόν πρωτοφανή κινητοποίηση σε επίπεδο πρεσβειών και προξενείων ανά τον κόσμο με δεδηλωμένο στόχο την «εθνική» νίκη. Μέχρι και πρότυπα sms δημιουργήθηκαν από το Υπουργείο Εξωτερικών και εστάλησαν μαζικά προς τους ομογενειακούς φορείς ανά τον κόσμο μαζί με οδηγίες για το πώς να ψηφίσουν μαζικά οι Έλληνες μετανάστες την -κατά τα άλλα συμπαθέστατη- κα. Παπαρίζου.

Αυτό το σημείωμα δε θα είχε νόημα αν η κα Παπαρίζου και η συνοδεία της δεν είχε κερδίσει το πρώτο βραβείο του διαγωνισμού της Eurovision. Δεν θα είχε νόημα διότι θα μάζευαν φάσκελα από παντού, όπως οι περισσότεροι ως τώρα Έλληνες καλλιτέχνες που πάτωσαν ως σήμερα. Τώρα όμως ε; Θα κάνουμε και τη διοργάνωση διαγωνισμού του ξακουστού διαγωνισμού. Χαϊλίκια, που λέει και ο Χάρυ Κλυν! Δεν ξέρω αν θα εισπράξουμε τουριστική κίνηση από τη «διεθνή προβολή της πατρίδας μας», κάτι που δεν κατάφερε να πετύχει ούτε η Ολυμπιάδα του 2004.

Από τη δεκαετία του 1930 και μετά, οι κατάλογοι δίσκων ονομάσανε «ΔΗΜΟΤΙΚΑ» εκείνα τα τραγούδια που εκφράζανε το λαό της υπαίθρου, και «ΛΑΪΚΑ» εκείνα που εκφράζανε τις χαμηλότερες τάξεις και στρώματα των πόλεων. Κι αυτές οι ονομασίες από τους καταλόγους δίσκων περάσανε στην κοινή χρήση. Για ένα βραχύ διάστημα (1930-1937), δίπλα στην ονομασία «ΛΑΪΚΑ» μπήκε και ο παράτιτλος «ΡΕΜΠΕΤΙΚΑ». Μετά το 1937, αυτός ο παράτιτλος παραμερίστηκε και παρέμεινε μόνον ο τίτλος «ΛΑΪΚΑ». Όμως οι εχθροί και οι άσπονδοι φίλοι του Λαϊκού Τραγουδιού χρησιμοποίησαν τον όρο «Ρεμπέτικα», με αρνητικά σημαινόμενα, με σκοπό να το δυσφημήσουνε. Σ' αυτό το κείμενο, όσες φορές αναφέρω τον όρο «Ρεμπέτικα», θα τον χρησιμοποιώ χωρίς καθόλου αρνητικά σημαινόμενα.

Κάποτε υπήρχαν άνθρωποι που τους σέβονταν όλοι. Κάποτε, όταν η κατρακύλα έπαιρνε ανησυχητικές διαστάσεις, παρεμβαίνανε με επιστολές στις εφημερίδες συνοψίζοντας το μέσο λαϊκό συμφέρον και τα πράγματα ξαναμπαίνανε σε μια κάποια τάξη. Θυμάμαι να διερωτώνται «Τι θα γίνει μ' αυτό το χάλι; Δεν έχει μιλήσει ακόμα ο Ελύτης; Ο Θεοδωράκης τι λέει; Ο Χατζιδάκις είπε τίποτα στο Τρίτο;». Αυτό το είδος των ανθρώπων στις μέρες μας δεν υπάρχει. Και αν κατά λάθος υπάρξει, έχω την εντύπωση πως με κάποιο τρόπο θα του γίνει λοβοτομή χωρίς αναισθησία. Αλλά, μπα, δε θα χρειαστεί κάτι τέτοιο. Οι εποχές είναι απελπιστικά στείρες. Και ώσπου να ξαναγίνουν γόνιμες, υπάρχουν έργα για να σπουδάζουμε όσο κοιμάται ο πολιτισμός. Όσο κοιμάται η ποίηση που είναι η φωνή του.

Η μουσική παραγωγή των δυο τελευταίων δεκαετιών χαρακτηρίζεται από την απόλυτη επικράτηση ενός ακαθόριστου μουσικού είδους, το οποίο δεν μπορώ να βρω έναν δόκιμο όρο για να το περιγράψω. Απλοϊκός στίχος, πάντα σε πρώτο πρόσωπο, ρυθμική μουσική σε «παιδικά» μοτίβα με φόρμα που θυμίζει το αμερικανοπαγκοσμιοποιημένο ποπ. Πάντα αποδίδεται από ημιενδεδυμένους ευπαρουσίαστους νεαρούς και νεαρές που αναδύονται από καπνίζοντα τσουκάλια, ουρανοκατέβατες σκάλες και άλλα ευτράπελα προσπαθώντας να επιβάλλουν την καλλιτεχνική τους ύπαρξη.

Τι συμβαίνει άραγε στην καθημερινότητά μας; Η ζωή μας είναι περιτριγυρισμένη από θορύβους. Γεμάτη άγχος και στρες, γεμάτη παραφροσύνη και αλλοφροσύνη, γεμάτη φόβους και ανασφάλεια. Η ζωή μας έχει γίνει ένα καθημερινό βάσανο και μια συνεχής ρουτίνα. Το μόνο που βασανίζει το φτωχό μυαλουδάκι του κάθε μεσο-μικροαστού είναι αν... Τι να τον βασανίζει άραγε;